در طریق كُلینی، و كشّی، و غیر آن دو از بزرگان أصحاب و قدماي شیعه به فضل بن شاذان، دو فاضل أرجمند و رفیق محمّد بن إسماعیل و علی بن محمّد قتیبی قرار دارند. جلالت آن دو بر کسانی که ماهر در فنّ رجال باشند، أعرف از تعریف و أجلّ از تبیین است. از این رهگذر طریق حدیث هر دو صحیح است، نه این‌که حسن به شمار آیند[١].

ـ احمد بن عبدالرضا بصری (م ١٠٨٥ ق) وی را از موثّق ترین أصحاب حوزه حدیث و روایت برشمرده و او را دانشمند و محل اعتماد معرّفی نموده است[٢].

ـ محمّد امین كاظمی (م قرن١١ق) مولّف هدایة المحدّثین نیز وی را جزو ثقات دانسته است.[٣]

ـ محقّق سبزواری (م١٠٩٠ق) می‌نویسد:

شیخ طوسی ابن قتیبه را به فاضل مدح کرده و نجاشی نیز وی را معتمد کشّی و صحابی فضل بن شاذان و راوی کتب وی نامبردار ساخته است. بی‌تردید، این ویژگی‌ها اشعار به حُسن و والامقامی شخصیّت وی دارند[٤].

ـ شیخ حرّ عاملی (م١١٠٤ق) نوشته است:

[١]. من لا یحضره الفقیه، ج ١، ح ٩١٤، ٩١٩، ٩٢٦، ١٣١٨، ١٤٨١، ١٥١٠؛ ج ٤، ح ٥٩١٥.

[٢] . رجال النّجاشی، ش ٦٧٨ .

[٣] . رجال الطّوسی، ش ٦١٥٩ .

[٤] . الرواشح السماویه، ص٦٠ .