توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ٤٣٠ - فصل دوّم احكام اجاره

ميگردد، و مستأجر حق استرجاع اجرت را ندارد، و منفعت از مال او فوت ميشود. وكسى به بدون استيفاء منفعت باعث تفويت آن شده است ضامن نخواهد بود، و فقط معصيت كار محسوب ميشود.

(مسأله ٢٠٩٣) اگر استيفاى منفعت از عين مورد اجاره به جهت مانعى در شخص مستأجر غير ممكن شود، مثل اينكه ماشينى را براى مسافرت اجاره كند و سپس بيمار شود، پس اگر حق استفاده از آن به شخص مستأجر شرط شده بود، اجاره باطل ميشود، در غير اين صورت مستأجر ميتواند آن را با اجرت يا بدون اجرت در اختيار ديگرى قرار دهد تا منافعش را استيفا كند.

(مسأله ٢٠٩٤) اگر كسى را براى معالجه بيمارى اجير كند و بيمار بهبودى پيدا كند، اجاره باطل ميشود، زيرا موضوع اجاره از بين رفته است، خواه بهبودى به موجر مستند باشد، يا به صورت غير اختيارى انجام يافته باشد.

(مسأله ٢٠٩٥) اگر عين مورد اجاره كلى غير معين باشد، پس يك فرد از آن را تسليم مستأجر كند و استفاده از آن غير ممكن شود، اجاره باطل نمى شود، بلكه موجر ميتواند فرد ديگرى را به او تسليم كند. ولى اگر مورد اجاره فرد مشخصى باشد و استفاده از آن غير ممكن شود، اجاره باطل ميشود.

(مسأله ٢٠٩٦) عين مورد اجاره تا مدّتى كه در دست مستأجر است در دست او امانت است و همه احكام امانات كه در باب وديعه بيان خواهد شد، در مورد آن جارى ميشود. و لذا ضامن نمى باشد، مگر در صورتى كه در نگهدارى آن كوتاهى كند و يا در استفاده از آن زياده روى نمايد.