توضيح المسائل: عبادات و معاملات - الحكيم، السيد محمد سعيد - الصفحة ١٩٧ - فصل هجدهم نماز قضا

نمى توانند در اين حال نماز قضا بخوانند، بلكه بايد منتظر باشند عذر آنها برطرف شود و نمازهاى خود را به صورت كامل قضا كنند.

(مسأله ١٠٤٠) افرادى كه از برطرف شدن عذر خود مأيوس هستند ميتوانند نسبت به قضاى نمازهاى خود اقدام كنند، پس اگر تصادفاً عذرشان برطرف شود، اگر عذر آنها چيزى بوده كه موجب نقصان در اركان نماز بوده، لازم است نمازهاى قضائى را كه در آن حالت خواندهاند دوباره بخوانند وگرنه به همان نماز قضاى عذرى كفايت ميكنند.

(مسأله ١٠٤١) افراد معذورى كه از بهبودى خود مأيوس نبودند، ولى احتمال ميدادند كه عذرشان ادامه پيدا كند و با اين احتمال نمازهاى خود را در حال عذر قضا كردهاند، اگر عذرشان برطرف شود، بايد نمازهاى قضائى را كه در آن حال خواندهاند دوباره بخوانند.

(مسأله ١٠٤٢) تا انسان زنده است، ديگرى نمى تواند نماز و روزه و ديگر واجبات او را انجام دهد، اگر چه خودش از انجام دادن آنها ناتوان باشد، به جز در مورد حجّ از كسى كه استطاعت مالى دارد، ولى خودش قدرت رفتن به مكّه و مباشرت اعمال حجّ را ندارد.

(مسأله ١٠٤٣) در بسيارى از مستحبّات انسان ميتواند از طرف خودش نايب بگيرد، مثل نماز، روزه، حجّ، زيارت، قرائت قرآن و صدقه دادن و اين موارد را انسان ميتواند از طرف شخص ديگر تبرّعاً انجام دهد، ولى در غير اين موارد، اگر كسى بخواهد عملى را از طرف ديگرى انجام دهد، بنابر احتياط واجب بايد به رجاء مطلوبيّت (به اميد اين كه انشاءالله مطلوب شارع است) انجام دهد.