کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٢٣٩

جمله معروف هست كه ( من احب كريمتاه ) ( كه به جاى كريمتيه , كريمتاه آمده ) يعنى كسى كه دو چشمش را دوست دارد , در تاريكى مانند پگاه مطالعه نكند . از آداب مطالعه كردن اينست كه انسان مواظب چشم خويش باشد . چشم و گوش و اعضاء و جوارح را كريمه مى گويند و به مهمتر از همه كه جان آدمى است نيز كريمه مى گويند . در دعاى حضرت امير - عليه السلام - در نهج البلاغه آمده است كه : ( اللهم اجعل نفسى اول كريمه تنتزعها من كرائمى و اول وديعه ترتجعها من ودائع نعمك عندى ) [١٦] خدايا همه اين نعم و مشاعر ادراكى كه به ما عطا فرموده اى كريم و گراميند و همه وديعه تو هستند , وديعه هم بايد برگردد . هم روح ما , كريمه و وديعه است و هم چشم و گوش ما . خدايا اول وديعه و كريمه اى كه از من مى گيرى , جان من باشد . آنطور نباشد كه اول چشم يا گوش مرا گرفته مرا محتاج ديگران كنى سپس مرا بميرانى .

در خطبه قاصعه آمده است كه انسان بايد كرائم خويش را در پيشگاه خدا بر خاك بسايد , تا از گزند هر گونه لئامت و پستى مصون بماند ( , و التصاق كرائم الجوارح بالأرض تصاغرا ) تعفير جبين كه از سنن و مستحبات است براى آنست كه انسان از گزند غرور و خودخواهى برهد .

همچنين در خطبه ١٨٩ درباره رسول خدا - صلى الله عليه و آله - مى فرمايد([ : جعله الله بلاغا لرسالته , و كرامه لامته و ربيعا