کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١١٠ - مبارك بودن خدا , صفت فعل اوست

نه يعنى عبادت كن تا به يقين برسى كه اگر به يقين رسيدى عبادت را رها كند , بلكه انسان مادام كه عبادت مى كند , اهل يقين مى شود . و مفاد آيه اينست كه اگر خواستى به اين فائده برسى و اهل يقين و شهود باشى , راهش عبادتست . پس عبادت هدف متوسط انسانهاست , و شهود كامل , هدف نهائى قرار مى گيرد , آنهم با درجاتى كه براى خود يقين است .

چكيده بحث

پس اولا كرامت انسان در مقام انسانيت اوست و ثانيا اين , مخصوص حضرت آدم - سلام الله عليه - نيست بلكه براى همه انسانهاست و ثالثا اين , مربوط به نفس انسانى اوست و رابعا انسان مادام كه انسان بالفعل نشد , سهمى از كرامت ندارد و خامسا تنها راهش تقواست و سادسا نسبت انسان به فجور و تقوا گرچه مساوى است ولى استعدادش نسبت به تقوا فطرى است و بيش از استعدادش به فجور است و ساير فروعى كه ملاحظه فرموديد .

و الحمد لله رب العالمين