کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ٨٨ - تقوا , ره توشه سالكان مسير كرامت
يعنى شما با تقوا باشيد و خداوند شما را عالم مى كند و حضرتش به همه چيز آگاه است و چون خداوند , كريم است و هرگز معلم كريم , شاگرد لئيم را به عنوان شاگرد اختصاصى قبول نمى كند , پس ممكن نيست به لئيمان درس كرامت بدهد .
در بحث هاى گذشته روشن شد كه آغاز وحى اين بود كه , خداى اكرم كلاس كرامت باز كرده است .
( اقرا و ربك الاكرم
و اگر خداى اكرم اعلام كرد من شاگرد قبول مى كنم , شاگردش بايد كريم باشد , او در كلاسهاى خصوصى خود لئيم را اصلا راه نمى دهد و اين معنى , گاهى به صورت توصيف معلم ( كه خداوند است ) بيان مى شود و گاهى به صورت توصيف شاگرد ( كه انسان با تقوا است ) تبيين مى شود . انسان بى تقوا ممكن است عمرى سرگرم تحصيل علم باشد و سرانجام به صورت عوام بميرد , يعنى درس بخواند ولى چون كريم نشد , همه خوانده ها در دوران فرتوتى از يادش برود و در هنگام ارتحال با علم سفر نكند , زيرا علم بدون تقوا زاد راه نيست . و تأثير تقوا در پيدايش علم صحيح اختصاصى به رشته خاص ندارد . معناى( اتقوا الله و يعلمكم الله . . . ) اينست كه شما در هر رشته بخواهيد عالم شويد بالاخره خدا بايد به شما علم بدهد , شما اگر اين راه كرامت را طى كنيد , در همان رشته پيشرفت مى كنيد , چنين
[٢٣]- سوره علق , آيات ٣ و ٤