کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٧٥ - توقف تقوا بر معرفت

تقواى عملى عبارت از اين بود كه عمل اصل باشد , با تحصيل شرائط و پرهيز از موانع , آنهم لله . در تقواى عملى , حداقل اين چهار امر بايد باشد , يعنى اولا انسان بايد بكوشد كه به سمت عمل حركت كند , ثانيا , اين عمل را با حفظ شرائط انجام بدهد , ثالثا , اين عمل را از موانع قبول برهاند , رابعا , كل پيكره عمل را از بدء تا ختم , لله انجام بدهد , تا عمل صالحى شود كه زمينه تقوا را فراهم كند . همين امور چهارگانه در تقواى علمى هم هست . يعنى انسان بايد بكوشد , به سراغ فراگيرى علم برود , شرائط عالم شدن را تحصيل كند , موانع علم صحيح را زائل نمايد , كل پيكره اين دانشجوئى و طلبگى و عالم شدن را , ابتغاء لوجه الله بگذراند تا از علماء ربانى شود و با تقواى علمى كه در او حاصل مى شود , زمينه كرامت فراهم گردد .

در سوره مباركه يونس آيه ٦ جهان بينى الهى را زمينه تقوا مى داند , مى فرمايد :

( إن في اختلاف الليل و النهار و ما خلق الله في السموات و الأرض لآيات لقوم يتقون )

يعنى تحقيقا تفاوت هاى منظم شب و روز , در طى فصول گوناگون و همچنين آنچه را كه خداوند در آسمانها و زمين آفريد , براى گروهى كه اهل تقوايند , نشانه هاى الهى است و منظور از تقوا در اين آيه , همانا تقواى علمى است كه با تفكر و استدلال همراه است . آنانكه تقواى علمى دارند , زمينه تقواى عملى برايشان فراهم تر است , ولى كسى كه فقط عمل صالح دارد و اهل استدلال نيست ,