کرامت در قرآن - جوادی آملی، عبدالله - الصفحة ١٠٢ - شقاوت مسير كمال نيست

كمال و نقص , سعادت و شقاوت , تعين يكطرفه استعدادى است .

دين و فطرت

فطرت انسان فقط به يك سمت مايل است , گناه را نمى خواهد , اگر كسى گناه مى كن د , آن را بر فطرتش تحميل مى كند , مثل اينكه اگر تشنه اى سم مى خورد , آن را بر دستگاه گوارشش تحميل مى كند , لذا قرآن كريم فرمود( : من جاء بالحسنه فله عشر امثالها ) [٩] , چرا كه حسنه , راه گوارا است , راه طبيعى انسان است , در راه طبيعى وقتى انسان مقدارى جلو رفت با سرعت پيشرفت مى كند , ولى در طرف سيئه( و من جاء بالسيئه فلا يجزى الا مثلها ) [١٠] يا( جزاء سيئه سيئه مثلها ) [١١] , اگر يك قدم به طرف گناه رفت , به همان مقدار سقوط مى كند نه بيش از آن . چرا ؟ چون عصيان حركت برخلاف جهت است . اين همان است كه مى گويند دين فطرى است . فطرى بودن دين فقط به اين نيست كه علمش فطرى است , انسان نه تنها فطرتا خدا را مى شناسد , بلكه فطرتا خدا را مى طلبد و چون فطرتا او را مى طلبد , پس نسبتش به دين با نسبتش به انحراف از دين فرق مى كند . بنابراين , انسان بر سر دو راه كمال نيست , بلكه قهرا مستعد خصوص كمال و كرامت است , لذا خداوند فرمود : من نوع انسان را كريم خلق كردم . يعنى طورى آفريدم كه فقط به سمت كمال متمايل است . ( نه به سمت خصوص نقص و نه به سمت كمال