سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٤٥ - سالگرد شهادت آيت الله اشرفى اصفهانى

به دست طاغوت، فروع و اصول اسلام فراموش و بلكه اثرى از اسلام باقى نماند، از همه چيز خود گذشتند تا اسلام را تداوم بخشند. آه، شهادت در اين راه چه سعادت بزرگى‌] است [آن‌هم شهادت در محراب هنگام اداء وظيفه الهى و اقامه صلات جمعه آن‌هم در ديار غربت كه هدفى از اقامت در آن جز خدمت به اسلام و مسلمين و تربيت فضلايى مبرّز براى آينده اسلام نداشت. جدّاً شهيد محراب ما نه تنها در شهادت‌] در [محراب به مولايش اميرمؤمنان- صلوات الله عليه- تأسّى كرد بلكه در بساطت زندگى و دورى از تجمل‌گرايى پيرو ايشان بود. او كه در اين مأموريت به امر حضرت آيت‌الله العظمى آقاى بروجردى- حشره الله مع أجداده الطّاهرين- دورى از وطن را اختيار نمود، تا لحظه آخر عمر شريفش ثابت‌قدم و استوار باقى ماند و حتى بعد از فوت معظّم‌له به مأموريت خويش ادامه داد. فراموش نمى‌كنم روزى را كه در خدمت امام بزرگوار بودم ايشان وارد شد و مورد تكريم خاص و احترام ويژه ايشان قرار گرفت. آرى، «قدر زر زرگر شناسد؛ قدر گوهر گوهرى.»

حال كه بيش از پيش براى ما روشن شده كه استكبار جهانى كه داعيه قدرت منحصره در روى زمين را دارد، عليه انقلاب اسلامى ما از هيچ فعاليتى دريغ نمى‌كند و حتى از تهديدهاى روشن و صريح ابايى ندارد، بر ما لازم است با اتّحاد و انسجام بيشتر و با الفت و محبت كامل‌تر و اگرچه بالطبع همراه با سليقه‌هاى مختلف است، در راه تداوم و اصل انقلاب كوشا و ساعى بوده و فداكاريهاى امثال شهيد محراب را فراموش نكنيم. باشد كه با سپاسگزارى از اين نعمت‌