سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٢٠٢ - در آينه اسناد و مدارك

د) به نظر مى‌رسد دو اعلاميه، مهم‌ترين و پرخطرترين بيانيه‌هايى بودند كه به امضاى معظّم‌له رسيد: يكى بيانيه تأييد مرجعيت امام خمينى در سال ١٣٤٩ كه اهميت آن به قدرى است كه يادآور روايت معروف «ضربه على يوم الخندق أفضل من عباده الثقلين» است. پس از آن اعلاميه‌اى بود كه در آذرماه سال ١٣٥٧ در خلع شاه صادر شد. بيانيه نخست در شرايطى بود كه پايه‌هاى رژيم طاغوت كاملًا مستحكم بود و تعداد امضاكنندگان اندك بودند. اعلاميه دوم مضمونى تند عليه رژيم داشت و خطرهاى زياد ممكن بود به دنبال داشته باشد؛ اما در زمانى صادر شد كه پايه‌هاى رژيم متزلزل بود.

فعاليتهاى معظّم‌له را با توجه به مدارك رسيده، به ترتيب تاريخ پى مى‌گيريم:

- در پى بازداشت امام خمينى، عده‌اى از فضلاى حوزه علميه قم در اسفند ١٣٤٢ طى تلگرافى به حسن‌على منصور- نخست‌وزير- نسبت به ادامه بازداشت ايشان اعتراض شديد مى‌كنند. [١]- امام خمينى در تاريخ ٥/ ٤/ ١٣٤٣ براى عده‌اى از محصّلان حوزه علميه سخنان محرمانه سياسى را ايراد مى‌كند. از جمله حاضران در اين محفل سرّى، آيت‌الله فاضل بوده است. [٢]- در تاريخ ٢٩/ ١١/ ١٣٤٣ جمعى از فضلاى حوزه علميه قم طىّ نامه‌اى به اميرعباس هويدا- نخست‌وزير- از اوضاع نابسامان سياسى كشور ابراز نگرانى مى‌كنند و خواستار بازگشت امام خمينى به ايران‌

[١]. اسناد انقلاب اسلامى، ج ٣، ص ١٠٩- ١١٠.

[٢]. امام خمينى در آين اسناد، ج ٣، ص ٢٩٢- ٢٩٣.