سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٥٨ - رهنمودها

مراتب علمى است و يكى هم مسئله تقوا و مراتب تقوا است. ما اين دو بال را بايد داشته باشيم. مردم هم از ما همين دو بال را انتظار دارند. مردم چيز ديگرى از اهل علم نمى‌خواهند. نمى‌خواهم بگويم كه طلبه نياز به استراحت ندارد. نه؛ چه بسا كاملًا هم نياز به استراحت دارد. اما اكثر وقت خود را بايد صرف رشد علمى و عملى كند. يك لحظه اگر به بطالت- خداى نخواسته- بگذرد، اين لحظه ديگر قابل جبران نيست. اين لحظه‌اى است كه از كف انسان خارج شده و در آينده هم جبران‌پذير نيست. براى اينكه لحظات آينده حكم خودش را دارد. نسبت به اين لحظه‌اى كه خداى نخواسته از دست داديم، حكم جابريت ندارد.

پس اوّلين مسئله‌اى كه بر شما لازم است، درك موقعيت فعلى‌تان و اينكه بهترين موقعيت هم براى رشد علمى و هم براى تقوا همين حالا است.

برادران عزيز، اين عالم طلبگى را نعمت بزرگ الهى تلقّى كنيد و خودتان را به شئون طلبگى مقيّد كنيد. شما بايد از نظر علمى و عملى، به قول مردم روى مسند پيغمبر (ص) نشسته باشيد. مردم از ما انتظار دارند كه روى مسند پيغمبر (ص) بنشينيم؛ يعنى تجسّم رسول خدا باشيم؛ هم در علم و هم در عمل. علم و تقواى طلبه به رسول خدا (ص) نمى‌رسد؛ اما در حدّى كه مى‌تواند، كسب و تهيه كند.

تكرار مى‌كنم: قدر لحظات اين زمانى كه در آن واقع هستيد، بدانيد. بدانيد كه اين لحظات، لحظات خاصى است و قابل جبران هم نيست. براى اينكه لحظات آينده مربوط به خود آينده است؛ نه اينكه‌