سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٥٧٣ - آيت الله العظمى بروجردى

مى‌كرد، امكان نداشت بدون تقدير و تشويق بگذارد و لو اينكه آن فضيلت فقط خوبى خط يا املاء و انشاء صحيح بوده باشد.

اى مرد با عظمت، من چطور در اطراف تو قلم‌فرسايى كرده و بزرگى تو را مجسم كنم با اينكه هنوز قلم ياراى نوشتن خاطرات تو را به عنوان خاطرات بعد از مرگ ندارد. هنوز عظمت تو مانع از تصور مرگ است. براى تو البته چنين است:

با اينكه هر روز به زيارت قبر پرفيض تو موفق شده و در كنار آن با ديده اشكبار قرائت كلام الله مجيد مى‌كنم، ولى باور ندارم كه تو در زير خاك قبر نهان شده‌اى و ديده از اين عالم فرو بسته‌اى. هنوز صداى روح افزاى تو در محيط مسجد اعظم به گوش مى‌رسد و محراب عبادت آن، وجود تو را در ميان خويش مجسم مى‌دارد. تو فراموش نخواهى شد؛ زيرا كه هر روز فضايل تو براى مردم بيشتر روشن مى‌گردد و بر ارادت آنان افزوده مى‌شود.

به هر حال گرچه در صبح پنج‌شنبه سيزدهم شوال المكرم سال ١٣٨٠ قمرى، مطابق با دهم فروردين ١٣٤٠ شمسى، ساعت ٧ و ٢٠ دقيقه ستاره درخشان ما غروب كرد و خورشيد فضيلت ما در حالى كه خورشيد تازه سر از افق بيرون آورده بود، براى پرتوافشانى عالم ديگر رفت؛ ولى پرتو نور او و شعاع درخشندگى‌اش ما را شامل خواهد بود.

شعراى زبردست براى ماده تاريخ سال فوت ايشان هر كدام به نوبه خود مصراعى سروده‌اند؛ مانند «عاشور دوم بناشد از مرگ‌