سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٨٨ - ساده زيستى

مرتبط بودم و با توجه به نسبت سببى ميان ما، با ايشان رفت و آمد دارم و كاملًا از زندگى داخلى ايشان باخبرم. در حال حاضر نيز زندگى ساده دارد و پس از مرجعيت تغييرى پيدا نكرد. همسر و فرزندان ايشان زندگى خيلى ساده دارند. اين آبروى شيعه است؛ چون اگر بنا باشد يك مرجع زندگى تشريفاتى داشته باشد، تمام زحمات هزار ساله مراجع قبلى ما از بين مى‌رود. حضرت امام هم روى ساده‌زيستى علما خيلى حساس بود.» [١] آيت‌الله فاضل در حالى از دنيا رفت كه زمين يا خانه يا ملك ديگرى از خود به جا نگذاشت. گذشت كه منزل واقع در خيابان ١٩ دى به همسر ايشان تعلّق داشت و دفتر ايشان در جوار بازار، خانه پدر آيت‌الله فاضل بود كه به همه فرزندان به ارث رسيده بود و بقيّه وارثان، سهم خود را به آيت‌الله فاضل واگذار كرده بودند. ايشان خانه را توسعه داد و همه را يكجا وقف عزادارى سيدالشهدا كرد. [٢] معتقد بود: «اهل علم بايد زندگى ساده و طلبگى داشته باشد و از اسراف و گرايش به تجملات بپرهيزد. اسراف و خروج از زىّ طلبگى چه از سهم امام باشد و چه از مال شخصى نادرست و غير جايز است.» [٣]

[١]. جمهورى اسلامى، ١٣/ ٢/ ١٣٨٢، ويژهنام شاخهاى از شجر طوبى، ص ٩.

[٢]. در خور ذكر است علت اينكه آيتالله فاضل ملكى را از خود براى وارثان نگذاشت اين بود كه آنها به انداز تأمين نيازشان از اموال برخوردار بودند و الا بيبهره گذاردن وارثان در حال نياز، خلاف اخلاق پسنديده است.

[٣]. جمهورى اسلامى، ١٥/ ٢/ ١٣٨٢، ويژهنام شاخهاى از شجر طوبى، ص ٧، مصاحب آيت‌الله حاج شيخ محمدجواد فاضل.