سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٦٦٥ - نيمه شعبان

و برخى مانند حضرت سليمان- على نبينا و آله وعليه السلام- برحسب نقل مرحوم مجلسى در مسجد بيت‌المقدس مدتى را در حد يك سال به اعتكاف مى‌پرداخته. اين عبادت كه همگانى است و در آن زن و مرد و حتى كودكان مميّز وارد مى‌شوند و در بهترين امكنه بلد يعنى مسجد جامع برگزار مى‌گردد با همه ويژگيها و شرايط به انسان رنگ و بويى خاص مى‌دهد يعنى عكوف و اقامت گزيدن در بارگاه ربوبى و ملازم بودن هميشگى با او. در اين عبادت در عين جمع و اجتماع، بايد تنها بود و در حالى كه در منظر و مرآى نوع مردم است بايد بدون ريا و تظاهر انجام شود. آنچه كه از مجموعه اين عمل به دست مى‌آيد همان است كه انسان آمادگى خود را براى دورى از دنيا و اعراض از آن و جهت بندگى وافى و ابدى اعلام مى‌دارد.

اين عبادت گرچه براى همگان رجحان دارد ليكن براى كسانى كه مسئوليت دينى و معنوى مردم را بر دوش گرفته‌اند اهميت بيشترى دارد. كسانى كه داراى مسئوليت اجتماعى‌اند نيز بايد با چنين خلوتگاهى مبارزه با نفس نمايند و آنچنان جهاد اكبرى كنند كه در پيچ و خم امور مختلف اجتماع هيچ‌گاه خداوند را فراموش ننموده و هرچه بيشتر آماده خدمت به مردم و بندگان الهى شوند. با اين عبادت عظيم انسان از گناهان گذشته تطهير مى‌شود و اين فرمايش رسول اكرم- صلى الله عليه وآله- است كه: من اعتكف إيماناً و احتساباً غفر له ما تقدم من ذنبه.

در اينجا تذكر اين نكته را لازم مى‌دانم كه قوام هرعبادتى به رعايت شرايط و ضوابط آن است و عابدين و عاكفين سعى نمايند در