سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ١٢١ - مرجعيت امام

سال ١٣٤٠ است. آيت‌الله سيدكاظم نورمفيدى مى‌گويد:

«هنگام رحلت آيت‌الله بروجردى، ما طلبه جوان بوديم و به دنبال انتخاب مرجع بوديم. آيت‌الله فاضل يكى از افراد مطمئن براى سؤال ما بود. ايشان همان زمان اعتقادشان اين بود كه امام نه فقط به لحاظ سياسى بلكه از جهت علمى هم اعلم است. بارها به من مى‌گفتند: امام از بعضى شخصيتهاى نجف اعلم است.» [١] آيت‌الله سيد محسن حكيم در خرداد ١٣٤٩ وفات يافت. دوازده تن از فضلاى حوزه فرصت را مغتنم شمردند و كتباً با عبارتهاى جداگانه در يك اعلاميه، مرجعيت حضرت امام را به اطلاع عموم رساندند. چنين اعلاميه‌اى مى‌توانست عاقبتى خطرناك حتى اعدام براى امضاكنندگان به دنبال داشته باشد.

اين اقدام تأثير فراوان در تثبيت مرجعيت امام و تقويت نهضت داشت. رژيم تعدادى از امضاكننده‌ها را زندانى و بعضى را تبعيد كرد. ايشان در ابتدا حدود چهار ماه تبعيد را در بندرلنگه در شرايط سخت گذراند. نظر به نامساعد بودن آب و هواى آنجا، رژيم احساس خطر كرد و او را به يزد انتقال داد.

او در ايام تبعيد نيز از امام دست برنداشت. براى نشان دادن شخصيت علمى امام، شروع به نوشتن شرح بر تحريرالوسيله‌ با عنوان‌ تفصيل الشريعه فى شرح تحريرالوسيله‌ در يزد كرد. با اين اقدام توانست به خوبى شخصيت علمى حضرت امام را به حوزه‌ها بنماياند. آيت‌الله وحيد خراسانى در جمله‌اى كوتاه خطاب به آيت‌الله حاج شيخ‌

[١]. جمهورى اسلامى، ١٥/ ٢/ ١٣٨٢، ويژهنام شاخهاى از شجر طوبى، ص ٩.