سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٣٢٨ - مصاحبه ها

مرجعيت نداشت ليكن از نظر مراتب علمى اگر نگوييم بالاتر از آيت‌الله آقاسيد ابوالحسن بود، حتماً كمتر نبود؛ ولى به دليل اقامت ايشان در بروجرد كه يك شهر غيرعلمى و غيرحوزوى بود، شهرت زيادى نداشتند. در عين حال خواص از بزرگان از مراتب علمى ايشان آگاه بودند. علاوه، در زمان مرحوم آيت‌الله آقاى حائرى ايشان مدت كوتاهى در قم اقامت داشته‌اند و درس و بحث هم شروع كرده بودند. اين مدت كوتاه دوام نيافت؛ اما خواص به مراتب علمى ايشان پى برده بودند. آشنايى به سوابق علمى و تقوايى ايشان، عده‌اى از فضلاى قم را واداشت كه به ايشان بنويسند و از آن بزرگوار بخواهند كه در قم اقامت كنند.

در اين خلال جريان مريضى ايشان پيش مى‌آيد و براى معالجه به تهران تشريف مى‌آورند. در مدتى كه در بيمارستان فيروزآبادى تحت معالجه بودند، بزرگان و فضلاى قم به عيادت ايشان مى‌روند. در اين ديدارها باز مسئله اقامت ايشان در قم مطرح مى‌شود. تا اينكه ايشان تصميم مى‌گيرند پس از بهبودى به قم بيايند. بالأخره آن بزرگوار با استقبال باشكوه از طرف علما و مردم وارد قم شدند. امام- رحمه الله عليه- از كسانى بودند كه تلاش بسيار نمودند تا آيت‌الله بروجردى به قم بيايند. مرحوم پدرم فرمود: پس از ورود آيت‌الله بروجردى به قم، حاج آقا روح الله خمينى به من فرمود: بالأخره ما آقا را به قم آورديم؛ اكنون نگه داشتن ايشان با شماست.

حضرت امام به دليل احساس وظيفه در قبال حوزه، از هيچ تلاشى به عنوان كمك به آيت‌الله بروجردى كوتاهى نمى‌كردند. حتى كارهايى كه به ظاهر در شأن ايشان نبود انجام مى‌دادند؛ مثلًا تلاش‌