سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٣٩١ - رمزهاى موفقيت

انسان دارد. وجود دوستى چون مرحوم آيت‌الله سيد مصطفى خمينى بر ايشان تأثير زياد گذاشته است؛ چنان‌كه خود به اين نكته تصريح كرده است:

«يكى از دوستان دوران دبستان ما، مرحوم آقاى حاج آقا مصطفى هم وارد اين رشته (رشته روحانيت) شده بود. وجود اين دوست عزيز در شدت علاقه ما نقش مهمى داشت و از همان اوان به كمك يكديگر و به عنوان دو هم‌مباحثه مشغول تحصيل شديم.» [١] دوست و هم‌بحث نزديك ديگر معظّم‌له آيت‌الله شهاب‌الدين اشراقى بود كه برخى كتابها را به اتفاق هم نوشتند. مسلّماً اين رفاقت در پيشرفتهاى ايشان تأثيرى چشم‌گير داشت.

هوش و استعداد

برخوردارى از هوش سرشار از نعمتهاى خدادادى او بود. در دوران تحصيل در دبستان، وقتى معلمى از كلاسهاى پايين‌تر غيبت مى‌كرد، به جاى او درس مى‌داد و در امتحان نهايى ششم ابتدايى رتبه اول را در قم كسب كرد.

در سيزده سالگى وارد حوزه شد و به مدت شش سال دروس را با موفقيت فراگرفت و در درس آيت‌الله بروجردى شركت كرد و با اينكه سن كمى داشت تقريرات آيت‌الله بروجردى را به عربى مى‌نوشت. اين در حالى بود كه نه در حوزه نجف درس خوانده بود و نه پدر و مادر او عرب‌زبان بودند. تقريرات مايه شگفتى استاد شد و زمينه چاپ آنها

[١]. پيام انقلاب، ش ٩٠، ص ٢٣.