سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٣٩٠ - رمزهاى موفقيت

نمى‌توانم برخيزم و بردارم.» [١] تدريس‌

تدريس يكى از اسباب پيشرفت علمى معظّم‌له بود و آن را به ديگران نيز سفارش مى‌كرد. مسلّماً مرادشان اين نبود كه شخصى يك كتاب مثلًا در حوزه ادبيات را تا زنده است، تدريس كند؛ بلكه مراد آن است كه وقتى استاد، پس از چند بار تدريس كتابى، متوجه شد كه از آن به بعد رشدى به او نمى‌دهد، به تدريس كتابى بالاتر بپردازد. بر برنامه‌ريزان حوزه است كه زمينه‌اى را فراهم سازند كه استادان نيز در قالب تدريس، به پيشرفتهاى علمى لازم برسند.

استادان برجسته‌

استاد برجسته- از جهت علمى و معنوى- تأثيرى وصف‌ناپذير در رشد و شكوفايى شاگرد دارد. از جمله نعمتهاى بزرگ آيت‌الله فاضل آن بود كه در پيشگاه بزرگانى چون آيات: بروجردى، امام خمينى و علامه طباطبايى زانو زد. پدر معظّم‌له از اصحاب خاصّ آيت‌الله بروجردى بود و با امام خمينى رفاقت نزديك داشت و نيز آيت‌الله فاضل از دوران دبستان با حاج آقا مصطفى خمينى هم‌دوره بود. از اين رو از كودكى به هردو بيت شريف، رفت و آمد مى‌كرد و از سجاياى گوناگون آن بزرگواران بهره‌هاى فراوان مى‌برد.

دوستان برجسته‌

علاوه بر خانواده و استاد، دوست نيز نقش اساسى در پيشرفت‌

[١]. جمهورى اسلامى، ٢٤/ ٦/ ١٣٨٦.