سيناى فقاهت - موحد فاطمی، حسن - الصفحة ٢٦٥ - مصاحبه ها

تفسير ارزنده و با بركت‌ تبيان‌ هم كه اساس تفاسير شيعه و مرجعى است گران‌بها براى مفسّرين، اوّلين بار حسب الامر معظّم‌له به چاپ رسيد. حتى تفسير مجمع البيان‌ بنا به گفته مرحوم آقا شيخ محمدحسين كاشف الغطاء در كتاب‌ أصل الشيعه وأصولها كه در ميان تفاسير شيعه بى‌نظير است، ناظر به تفسير تبيان‌ است و ظاهراً به تعبير مرحوم آيت‌الله بروجردى خلاصه‌اى است از آن.

خلاصه، روش فقهى مرحوم آيت‌الله بروجردى، فقيه را به سوابق تاريخى و جوّ مطرح شدن مسائل فقهى و گشت و گذار آنها در طول تاريخ آشنا مى‌كند و براى درك مفاد روايات كمك شايانى به پويندگان اين علم مى‌نمايد. درست به ميزانى كه شأن نزول آيات، مفسّرين را به فهم مفاد آيات نزديك مى‌سازد.

نور علم: در بهره‌گيرى از متون فقهى و روايى اهل سنت، آيا هدف منحصراً آشنا شدن با زمينه‌هاى صدور كلام معصوم است يا در مورد فقه و همچنين تاريخ اسلام و سير رسول خدا- صلى الله عليه وآله- براى تقويت و اثبات نظريات خود، مى‌توانيم به روايات آنها استناد كنيم؟ اگر مى‌توانيم در چه صورتى امكان آن هست؟ آيا مى‌تواند نهايتاً زمينه‌هايى را از لحاظ نقاط اشتراك فرهنگى بين فقه ما و فقه اهل سنت به وجود بياورد يا نه؟

همان‌گونه كه در علم اصول در باب حجّيت خبر واحد تحقيق شده، نوعاً محقّقين از علماى اصول، كه مرحوم آيت‌الله بروجردى نيز از آن جمله بود، حجيت خبر واحد را مقيّد به عدالت راوى آن نمى‌كنند؛ زيرا اگر عدالت راوى شرط حجيت خبر واحد باشد، تنها روايات گروهى از شيعه مى‌تواند حجيت داشته باشد. از نظر اين محقّقين حجّيت خبر واحد بر بناى عقلا استوار است و در بناى عقلا، چنانچه راوى حديثى مورد وثوق باشد، همين مقدار در حجّيت روايت او