روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٩٦ - ترجمه

سبطى به راهى فروشوند [١].چون پاره‌اى برفتند گفتند:ما خبر بنى اعمام خود نداريم [٢]و نبايد تا [٣]غرق شده باشند.خداى تعالى فرمان داد تا آن [٤]كوههاى آب طاق طاق شد [٥]تا ايشان يكدگر را مى‌ديدند.چون ايشان جمله در دريا [٦]آمدند،فرعون به كنارۀ دريا رسيد با لشكر خود.چون دريا ديد [٧]برآن جمله بترسيد،و دانست كه آن از آيات خداى است.لشكر گفتند:فروبايد رفتن.او گفت:نشايد رفتن،و در اين باب گفتى بكردند.جبريل-عليه السّلام-بيامد بر ماديانى نشسته و در پيش اسب فرعون راند تا به كنارۀ دريا،و اسب در دريا راند.اسب فرعون اسبى فحل بود،از پى ماديان در رفت و فرعون [٨]بازنتوانست‌داشتن.و ميكايل-عليه السّلام-بر ساقۀ لشكر فرعون مى‌آمد تا همه را به دريا فروكرد [٩].چون اينان جمله در دريا آمدند،و ايشان جمله از دريا برآمدند،خداى تعالى آن طاقها [١٠]بر هم زد و دريا پرآب شد.فرعون بديد كه غرق نزديك رسيد،گفت:امنت،ايمان آوردم به خداى بنى اسرايل.جبريل -عليه السّلام-پاره‌اى از گل دريا بگرفت [١١]و در دهن او زد و گفت:الن [١٢]و قد عصيت قبل.

كعب الاحبار گفت:روزى جبريل-عليه السّلام-بيامد بر صورت مردى به فرعون.و او را گفت:من از راه دور آمدم [١٣]و مرا فتوى هست،از تو مى‌بپرسم،مرا فتوى كن،گفت:چيست آن؟گفت:چه گويى در بنده‌اى كه او را خداوندى باشد منعم بر او بر [١٤]انواع نعمت،چون نعمت او بر او از حدّ و اندازه برود به بدل شكر، كفران آرد و گويد:خداوند منم،سزاى او چه باشد؟گفت:سزاى او آن باشد كه به درياش غرق كنند،گفت:بر نويس.او بر نوشت بر [١٥]خطّ خود،يقول ابو العبّاس