استوى الماء و الخشبة،و جاء البرد و الطّيالسة و لو تركت النّافة و فصيلها [١]لرضعها،اى مع الخشبة و مع الطّيالسة و مع فصيلها،و معنى آن باشد كه:شما[و] [٢]معبودان شما به يك جاى بنشينى و دست يكى كنى و كار خود بسگالى و بسازى.و وجه دگر آن‌كه :فعلى [٣]را اضمار بايد كردن كه حال اقتضاى او كند،من قولك:و ادعوا شركاء كم.و در مصحف ابىّ همچنين است،و حذف اين فعل در اين جاى روا باشد براى آن‌كه در كلام دليل است بر حذف او،چنان كه شاعر گفت:

علّفتها تبنا و ماء باردا
اى،[و] [٤]سقيتها ماء باردا،براى آن‌كه تعليف در باب آب دادن مستعمل نباشد،و قال [٥]آخر[١٥٣-پ]:

شرّاب البان و تمر و اقط
و شرب،جز در لبن [٦]نبود در تمر و اقط نباشد،و تقدير بايد كردن كه:اكّال تمر و اقط،[و اين طريقى است كه در دگر جاى تقرير] [٧]كرده‌ايم و جملۀ قرّاء، شُرَكٰاءَكُمْ ،به نصب خواندند عطفا على قوله: أَمْرَكُمْ يا به«واو» [٨]مع،يا به تقدير فعلى مضمر چنان كه گفته شد.و يعقوب خواند در شاذّ[و] [٩]حسن بصرى و عيسى و سلاّم و اين ابي اسحاق:و شركاؤكم،[به رفع عطفا على الضّمير في قوله:فاجمعوا، و التّقدير:فاجمعوا امركم انتم و شركائكم] [١٠]و معنى آن‌كه:شما[و] [١١]معبودان شما به يك جاى اعداد كنى و بسازى كار خود را.زجّاج گفت:اين روا نبودى اگر نه آنستى [١٢]كه در ميان ايشان اسمى در اوفتاد كه مفعول است،و الّا روا نبودى عطف كردن اسم ظاهر را بر مضير متّصل كه الّا با ضمير منفصل بازآرند،و همچنين در ضمير مستكنّ،چنان كه حق‌تعالى گفت: إِنَّهُ يَرٰاكُمْ هُوَ وَ قَبِيلُهُ... [١٣]،و قال: اُسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوْجُكَ [١٤]الْجَنَّةَ... [١٥]، فَاذْهَبْ أَنْتَ وَ رَبُّكَ... [١٦].

[١] .اساس:فصلها،به قياس با نسخۀ آو،تصحيح شد.

(١١-١٠-٩-٧-٤-٢)) .اساس:ندارد،آز آو،افزوده شد.