گفتند:اى لوط!ما رسولان خداى تو [٥]،نرسند ايشان به تو،ببر [٦]اهلت را به پاره‌اى از شب،و بازپس منگريد [٧]از شما يكى،مگر زن تو كه او را برسد آنچه برسيد [٨]بديشان كه وعدۀ ايشان صبح است،نيست صبح [٩]نزديك! [١٨٧-ر] چون آمد فرمان ما،كرديم بالاى آن را زيرش [١٠]،و ببارانيديم بر ايشان سنگها از سنگ‌گل بر هم نهاده.

نشان بر كرده نزديك خداى تو، نيست آن از ستمكاران [١١]دور.

قوله: وَ لَقَدْ جٰاءَتْ رُسُلُنٰا إِبْرٰاهِيمَ بِالْبُشْرىٰ -الآية،حق‌تعالى ازاين‌پس در قصّۀ ابراهيم و آمدن فريشتگان به نزديك او به بشارت گرفت،گفت: وَ لَقَدْ جٰاءَتْ ، به‌درستى كه آمدند.«واو»عطف است جمله را بر جمله،و«لام»تأكيد را،و«قد» تحقيق و تقريب الفعل الماضى من الحال[را] [١٢].رسولان ما-يعنى فريشتگان-

[١] .آو،آج،بم،لب:مهمانى.

[٢] .آو،آج،بم،لب:دانستى تو كه.

[٣] .آو،آج،بم،لب:آنچه ما را مى‌بايد.

[٤] .آو،بم:يا بازشوم وا پناهى.

[٥] .آو،آج،بم،لب:توايم.

[٦] .آو،آج،بم،لب+به شب.

[٧] .آو،بم:منگر:آج،لب:ننگرد.

[٨] .آو،آج،بم،مج،لب:برسد.

[٩] .آو،آج،بم:نه صبح،مج:آيا نيست صبح.

[١٠] .آو،بم:با بالاى آن زيرش.

[١١] .آو،بم:نيست و از بيدادگران.

[١٢] .اساس:ندارد،به قياس با نسخۀ آو،و ديگر نسخه بدلها،افزوده شد.