روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ١٩١ - ترجمه

نيست،چه اگر نه چنين باشد استفهام به خبر مشتبه شود،و آنجا كه به عوض بيفگنند [١]نيكوست،آنجا كه شاعر گفت:

لعمرك ما ادري و ان كنت داريا بسبع رمين الجمر ام بثمان
و تقدير آن است كه:أ بسبع،و لكن همزه استفهام بيفگند [٢]براى آن‌كه«ام»، بر حذف او دليل مى‌كند،و«ام»معادلۀ همزه [٣]استفهام باشد.قوله رَبَّنَا اطْمِسْ عَلىٰ أَمْوٰالِهِمْ ،اين نفرين [٤]است كه موسى-عليه السّلام-كرد بر فرعون و قومش،گفت:

بار خدايا!طمس كن مالهاى اينان،و طمس بردن [٥]اثر باشد،و كاريز آب كه انباشته شود آن را مطموس مى‌گويند در مبالغت،يعنى اثر نماند آن را.و قوله: فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ [٦]،اى اذهب نورها [٧]،و قال [٨]تعالى: مِنْ قَبْلِ أَنْ نَطْمِسَ وُجُوهاً... [٩].،يذهب عنها الراحر [١٠]اثر الانف و الشّفة و العين،قال كعب بن زهير:

من كلّ نضّاخة الذّفرى اذا عرقت عرضتها طامس الاعلام مجهول
قتاده و ابو صالح و ابن زيد گفتند:خداى تعالى دعاى موسى در ايشان اجابت كرد و مالهاى ايشان جمله سنگ كرد،تا در خبر است كه:تماثيل و شكر [١١]و انواع حبوبشان جمله سنگ شد.[زر و سيم و هرچه بود ايشان را از صامت و ناطق و چهار پاى و جز آن‌همه سنگ شد.] [١٢]قوله: وَ اشْدُدْ عَلىٰ قُلُوبِهِمْ ،در او چند قول گفتند،يكى آن‌كه:بار خدايا!دلهاى ايشان سخت بكن و به جاى [١٣]بدار تا ايشان با آن‌كه مالشان مطموس شده باشد هلاك نشوند تا هر روز،هروقت [١٤]،به آن مال