[سوره الفاتحة (١): آیات ١ تا ٧]
بِسْمِ اَللّٰهِ اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ (١) اَلْحَمْدُ لِلّٰهِ رَبِّ اَلْعٰالَمِينَ (٢) اَلرَّحْمٰنِ اَلرَّحِيمِ (٣) مٰالِكِ يَوْمِ اَلدِّينِ (٤) إِيّٰاكَ نَعْبُدُ وَ إِيّٰاكَ نَسْتَعِينُ (٥) اِهْدِنَا اَلصِّرٰاطَ اَلْمُسْتَقِيمَ (٦) صِرٰاطَ اَلَّذِينَ أَنْعَمْتَ عَلَيْهِمْ غَيْرِ اَلْمَغْضُوبِ عَلَيْهِمْ وَ لاَ اَلضّٰالِّينَ (٧)

[ترجمه]

به نام خداى [٢]بخشايندۀ بخشايشگر.

همه سپاس خداى را پروردگار جهانيان.

بخشايندۀ بخشايشگر.

پادشاه روز حساب و جزا.

خاص تو را پرستيم و خاص از تو طلب يارى كنيم.

راه بنماى ما را راه راست.

راه آنان كه نعمت كردى تو برايشان از مؤمنان،جز آنان كه خشم گرفتى برايشان از جهودان [٣]،و نه گمراهان از ترسايان [٤].اين ظاهر اين سورت است.

كلام در آن‌كه كجا انزله بود [٥]و چند آيت و عدد كلمات و حروف و ثواب خوانندۀ كلام در آيت تسميت برفت.

قوله تعالى: اَلْحَمْدُ ،اين«لام»تعريف جنس است،و سيبويه گفت:علامت تعريف«لام»است بس،و«الف»براى وصل است كه اين«لام»ساكن باشد ابدا،آنگه چاره نبود او را از پيوندى،اين همزۀ وصل بياوردند و پيوند او كردند تا به نطق درآيد،كه ابتدا كردن به ساكن ناممكن است.

و ديگر نحويان گفتند كه:«الف»و«لام»با جمعهما،علامت تعريف است،و قول اوّل درست است.

[١] .اساس:ندارد،از مج افزوده شد.

[٢] .مج،دب،وز:ايزد.

[٣] [٤] .همۀ نسخه بدلها:ندارد.

[٥] .همۀ نسخه بدلها:بوده است.