روض الجنان و روح الجنان في تفسير القرآن - الرازي، ابوالفتوح - الصفحة ٢٨ - اختلاف فقها در استعاذه

تعالى كفايت كند.

عبد اللّه بن عمرو [١]،فرزندان خود را-آنان را كه بالغ بودندى-اين كلمات بياموختى،و آنان را كه نابالغ بودندى،بر نوشتى [٢]اين كلمات و در گردن ايشان بستى.

و عبد اللّه عبّاس روايت مى‌كند كه رسول-عليه السّلام-در عوذه [٣]حسن و [٤]حسين -عليهما السّلام [٥]گفتى:

أعيذكما بكلمات اللّه التامّة من كلّ شيطان و هامّة و من كلّ عين لامّة ،آنكه گفتى:پدرم ابراهيم خليل-عليه السّلام-اسماعيل و اسحاق را -عليهما السّلام-به اين تعويذ كردى.

و حسن بصرى روايت كند كه:رسول-عليه السّلام-به مردى بگذشت كه غلام خود را مى‌زد و غلام مى‌گفت:«اعوذ بالله اعوذ باللّه»،و مرد بازنمى‌ايستاد،چون رسول را بديد،گفت:«اعوذ برسول اللّه».مرد بازايستاد پيغمبر [٦]-عليه السّلام- گفت:اولى [٧]آن بودى كه به ذكر خداى تعالى امساك كردى از او.گفت:يا رسول اللّه!به اين كفّارت [٨]آزادش كردم.گفت:اگر نه چنين كردى،رويت به آتش دوزخ بسوختى.

و در دعاى رسول-عليه السّلام-معروف است كه او گفتى:

اللّهم انّي اعوذ بك من علم لا ينفع و قلب لا يخشع و بطن لا يشبع و عين لا تدمع و دعاء لا يسمع و صلاة لا ترفع، و در خبرى ديگر:

و من الجوع فبئس الضّجيع و من الخيانة فبئست البطانة، و اخبار در اين معنى بسيار است و اين قدر در اين جاى كفايت است-و اللّه ولىّ التّوفيق.