بشنيدند،گفتند: إِنّٰا سَمِعْنٰا قُرْآناً عَجَباً [١]،هركه آن گويد [٢]راست گويد،و هركه به آن حكم كند عادل باشد،و هركه دست در او آويزد،هدايت كند بر ره راست،خذها يا اعور،[اين حديث بستان اى اعور] [٣].

فصل

در فضل علم قرآن و رغبت در وى

ابو عبد الرّحمن السّلمىّ روايت كند از قرّاء صحابه چون عثمان عفّان و عبد اللّه مسعود و ابىّ كعب [٤]گفتند:رسول-عليه السّلام[از قرآن] [٥]ده آيت بر ما گرفتى،از آن در نگذشتى تا ما را علم آن معلوم نكردى،و جملۀ [٦]آنچه در او به كار بايستى تا ما چون قرآن تمام بگرفتيم،علم قرآن تمام دانستيم.

عبد اللّه عبّاس مى‌گويد:هركه قرآن خواند و تفسيرش نداند،به منزلت اعرابى‌اى باشد كه نداند كه چه مى‌خواند.

حسن بصرى گفت:و اللّه كه خداى تعالى هيچ آيت نفرستاد و الّا خواست تا علم آن بدانند و معنى آن،و آن‌كه چرا آمد و در چه سبب آمد.

ابو سعيد رملى گويد:ما در مكّه به نزديك فضيل عياض آمديم و گفتيم:ما را حديثى املا كن!گفت:كلام خداى ضايع كرده‌ايد و آمده‌ايد تا حديث فضيل شنويد [٧]!اگر با كتاب خداى فزع [٨]كنيد [٩]،همه شفا در آن يابيد [١٠].گفتيم:ما قرآن بياموخته‌ايم.گفت:يا [١١]سبحان اللّه!در علم قرآن عمرهاى شما و فرزندان شما و

[١] .سورۀ جن(٧٢)آيۀ ١.

[٢] .مب،مر:با او گويد.

[٣] [٥] .اساس:ندارد،از مج افزوده شد.

[٤] .مج،دب،آج،لب،فق،وز+رحمة اللّه عليهم،مب،مر+و غيره.

[٦] .فق+آن.

[٧] .مج:شنوى/شنويد،مب،مر:بشنويد.

[٨] .چاپ شعرانى(١٣/١):فراغ.

[٩] .مج:كنى/كنيد.

[١٠] .مج:يابى/يابيد.

[١١] .مب،مر:اى.