ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٢٩ - تفسير

است كه اينان و گفتارشان همه مشهود رسول خدا- ٦- بود و آن حضرت عقايد و سخنانشان را ميدانست، و همانطور كه كنايه آوردن از چيزى كه قبلا ذكر شد صحيح است، از چيزى هم كه معلوم و مشهود است كنايه صحيح ميباشد.

(سُبْحانَهُ هُوَ الْغَنِيُّ) خداوند از آنچه گويند منزه است، و از گرفتن فرزند بى‌نياز ميباشد.

(لَهُ ما فِي السَّماواتِ وَ ما فِي الْأَرْضِ) يعنى وقتى بنا شد هر آنچه در آسمانها و زمين است همه مخلوق او و در تحت ملك و فرمانروايى او باشد نيازى بگرفتن فرزند ندارد، زيرا گرفتن فرزند براى آن است كه انسان بوسيله او از ناتوانى و ضعف خود را برهاند، و يا از فقر و ندارى خود را مستغنى سازد، و خداى سبحان از آنها منزه است، و چون گرفتن فرزند حقيقى براى او محال است، بخود بستن فرزندى هم بصورت فرزند خوانده نيز بر او محال است.

(إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطانٍ بِهذا) يعنى پيش شما در اينباره حجت و دليلى نيست.

(أَ تَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ ما لا تَعْلَمُونَ) آيا چيزى را كه نميدانيد درباره خدا مى‌گوييد؟

و اين سخن توبيخى است از خداى تعالى براى آنان در مورد گفتار بى‌جاشان، و بدنبال آن تهديدشان هم كرده كه فرمود:

(قُلْ إِنَّ الَّذِينَ يَفْتَرُونَ عَلَى اللَّهِ الْكَذِبَ لا يُفْلِحُونَ) اى محمد بآنان بگو كسانى كه از روى دروغ بر خدا افتراء ميزنند، و او را داراى فرزند ميدانند هيچگاه رستگار نشوند.

(مَتاعٌ فِي الدُّنْيا) يعنى اينان بهره اندكى از دنيا دارند كه در اين چند روزه اندك از آن بهره‌مند شده و منقضى گردد.

(ثُمَّ إِلَيْنا مَرْجِعُهُمْ) ولى بازگشت آنان بسوى حكم و فرمان ما است.

(ثُمَّ نُذِيقُهُمُ الْعَذابَ الشَّدِيدَ بِما كانُوا يَكْفُرُونَ) و سپس بكيفر كفرشان عذاب سخت- يعنى عذاب دوزخ- را بآنان بچشانيم‌

.