ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣٢٢ - تفسير

تفسير:

(أَلا إِنَّ أَوْلِياءَ اللَّهِ لا خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لا هُمْ يَحْزَنُونَ) خداى سبحان در اين آيه بيان فرموده كه فرمانبرداران و مطيعان پروردگار كه بدستور وى عمل كنند و خداى سبحان آنان را دوست دارد در روز قيامت بيمى از كيفر ندارند، و نمى‌ترسند.

و در اينكه منظور از «اولياء» خدا كيانند؟ چند قول گفته شده:

١- آنها كه خداى تعالى توصيفشان فرموده كه سيماى خير و خوبى در آنها است ٢- آنها كه دوستيشان در راه خدا (و براى خدا) است‌[١] و اين تفسير در خبرى مرفوع ذكر شده است.

٣- آنان كه ايمان آورده و پرهيزكارند، يعنى همانهايى كه خداى تعالى در آيه بعدى ذكر فرموده، و بعبارت ديگر تفسير آن در آيه بعدى است. و اين قول از ابن زيد نقل شده.

٤- آنان كه واجبات خدا را انجام داده و به دستورات رسول خدا عمل كرده و از محرمات الهى پارسايى دارند، در دنياى زودگذر زهد ورزيده، و بپاداشى كه در نزد خدا دارند مشتاقند، روزى حلال و پاكيزه خدا را بمنظور ادامه زندگى به دست آورده و صرف ميكنند، و منظورشان از كسب مال، فخر فروشى و بخود باليدن و ازدياد مال نيست و از اينرو حقوق واجبه آن را ميپردازند ... و اين معنى در حديثى از امام سجاد ٧ روايت شده.

٥- آنان كه رفتارشان موافق و مطابق با حق است.

(الَّذِينَ آمَنُوا وَ كانُوا يَتَّقُونَ) آنان كه خداى يگانه را تصديق داشته و به يگانيش اعتراف دارند، و از نافرمانيهايش نيز پرهيز ميكنند.

(لَهُمُ الْبُشْرى‌ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَ فِي الْآخِرَةِ) آنها را در زندگى دنيا و در آخرت بشارت و مژده است. و در اينكه آيا منظور از اين بشارت در دنيا و در آخرت چيست؟

[١]- يعنى ميزان و ملاك دوستى و دشمنيشان خداى تعالى است، و هر چه و يا هر كه را خدا دوست بدارد و منظور از آن خدا و بازگشتش بخدا باشد دوست دارند و غير آن را دوست ندارند.