ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ٣١٦ - تفسير

ناپايدار است.

و از ابى سعيد خدرى و حسن روايت شده كه گفته‌اند: منظور از «فضل خدا» در اين آيه: قرآن است، ولى منظور از «رحمت» دين اسلام ميباشد.

و انس از رسول خدا- ٦- روايت كرده كه آن حضرت فرمود:

هر كه را خداوند بدين اسلام هدايت فرمود، و قرآن را بوى تعليم كرد و با اينحال از فقر و ندارى شكوه و شكايت كند خداى تعالى فقر و ندارى را تا روز قيامت در ميان دو چشم او ثبت فرمايد (و او را فقير و بينوا سازد)[١] و سپس دنبال اين سخن همين آيه را تلاوت فرمود.

و از قتاده و مجاهد و ديگران نقل شده كه گفته‌اند: «فضل خدا» اسلام است، و «رحمت او» قرآن.

و امام باقر ٧ فرمود: «فضل خدا» رسول خدا- ٦- است، و «رحمت او» على بن ابى طالب ميباشد.

و همين تفسير را كلبى از أبى صالح از ابن عباس روايت كرده است.

[١]- منظور اين است كه با داشتن نعمت اسلام و قرآن ديگر فقير نيست و بزرگترين ثروت را داراست.