ترجمه مجمع البیان فی تفسیر القرآن (مترجم- بیستونی، محمد) - الشيخ الطبرسي - الصفحة ١٨٠ - تفسير

و حسن گفته: آنها بحدى رسيده‌اند كه هر كه بدان حد برسد دلش يكسره بميرد.

(فَهُمْ لا يَفْقَهُونَ) اينان ديگر فرامين خدا و نواهى او را فهم نكنند و دليل هاى او را تدبر ننمايند. سپس بدنبال اين آيات پيغمبر- ٦- و مؤمنان را مدح فرموده گويد:

(لكِنِ الرَّسُولُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا مَعَهُ جاهَدُوا بِأَمْوالِهِمْ وَ أَنْفُسِهِمْ) مالهاى خود را در راه خدا و آنچه موجب خوشنودى او است انفاق كنند و با جانهاى خويش با كفار نبرد كنند. و پاداش اين فرمانبردارى آنان از خدا و رسول او همانست كه دنبالش فرمايد:

(وَ أُولئِكَ لَهُمُ الْخَيْراتُ) ايشان را است خوبيها يعنى بهشت و نعمتهاى آن. و برخى گفته‌اند: خيرات: منافع و مدح و تعظيم در دنيا و ثواب و بهشت در آخرت است.

(وَ أُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ) و اينان با رسيدن بدانچه ميخواستند كاميابند.

(أَعَدَّ اللَّهُ لَهُمْ) يعنى مهيا كرده و براى ايشان آفريده است.

(جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الْأَنْهارُ خالِدِينَ فِيها) تفسير اين جمله در چند جا گذشت.

(ذلِكَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ) اين است كاميابى بزرگ، و اينكه آن را به لفظ «عظيم» توصيف فرموده بخاطر همان دوام و عزت و شوكت آن است‌

.