٤. در برخى از روايات مربوط به كثير الشك آمده است كه پيامبر(ص) فرمود: «لاتعوّدوا الخبيث (١١٧) من أنفسكم نقض الصلاة فتطمعوه؛ شيطان را در درون خويش به نقض نماز عادت ندهيد و او را به طمع نيندازيد». (١١٨)

٥. رواياتى كه هنگام وقوع عوارضى مانند خون دماغ، امر به ادامه نماز و عدم قطع آن مى‌كنند، مانند صحيحه معاوية بن وهب :

سألت أباعبداللّه‌(ع) عن الرعاف أينقض الوضؤ؟ قال(ع): «لو أنّ رجلاً رعف في صلاته و كان عنده ماء أو من يشير إليه بماء فتناوله فمال برأسه فغسله فَليبنِ على صلاته ولايقطعها (١١٩)؛

از امام صادق (ع) پرسيدم آيا خون دماغ شدن، وضو را نقض مى‌كند؟ فرمود: اگر كسى در نماز خون از دماغش آمد و آب نزد او بود يا كسى در آنجا بود كه برايش آب بياورد و او سر خود را پايين آورد و آن را بشويد، بنا را بر ادامه نمازش بگذارد و آن را قطع نكند.

٦. رواياتى كه از ارتكاب امور منافى نماز در اثناى نماز نهى مى‌كند، مانند: استقبل القبلة بوجهك، و لاتقلّب بوجهك عن القبلة فتفسد صلاتك. (١٢٠) در نماز رو به قبله باش و صورت خود را از قبله بر نگردان تا نمازت را باطل نكنى و مانند: «الاقامة من الصلاة فاذا اقمت فلاتتكلم» (١٢١)؛ اقامه جزء نماز است، هنگام اقامه سخن مگو.

٧. رواياتى كه جواز قطع نماز را به موارد ضرورت منحصر كرده است كه عمده آن‌ها

(١١٦) وسائل الشيعه، ج١، ص٣٦٦، ب١ از ابواب وضؤ، ح٤ و٧ .
(١١٧)مقصود شيطان است .
(١١٨) وسائل الشيعه، ج٨، ص٢٢٨، ب١٦ از ابواب خلل،ح٢.
(١١٩) وسائل الشيعه، ج٧، ص٢٤١، ب٢ از ابواب قواطع نماز، ح١١.
(١٢٠)همان، ج٤، ص٣١٢،ب ٩ از ابواب قبله، ح٣.
(١٢١) همان، ج٥، ص٣٩٦، ب١ از ابواب اذان و اقامه، ح١٢.