سير مى‌كرد و نا آگاهانتان را مى‌آگاهاند ، امّا ما در سرزمين دور و رانده از وطن بوديم . به خداوند سوگند نزد رسول خدا(ص) مى‌روم و آنچه را گذشت به او مى‌گويم .

اسماء نزد پيامبر(ص) رفت و گفت : اى رسول خدا ، برخى به ما طعنه مى‌زنند و مدّعى‌اند ما از مهاجران نخستين نيستيم . رسول خدا(ص) فرمود : نه فقط چنين نيست ، بلكه شما را در هجرت است . در حالى كه ما در مكه اقامت داشتيم شما به حبشه هجرت كرديد ، و پس از آن نيز به نزد من هجرت گزيديد . (١)

مى‌بينيد چگونه در ميان آنان كه به سرزمين حبشه رفتند زن به دفاع بر مى‌خيزد ، بى آن كه از كسى و حتى از شوهرش اجازه گيرد ؛ چرا كه آن نكوهش به گروهى از مهاجران گرانقدر نظر داشت و از همين روى آن زن احساس تكليف كرد كه از آنان دفاع كند . براى انجام وظيفه دينى چه جاى اجازه خواستن است ، در اينجا هيچ كس را بر آن زن ولايتى نبود تا رخصت طلبيدن از او لازم باشد .

پيش از آن كه پيامبر(ص) به مدينه هجرت كند « بيعت عقبه » زمينه ساز آن شد. اين بيعت همان است كه پنهانى ميان انصار و پيامبر(ص) صورت پذيرفت . هيئت انصار دراين بيعت كه از مدينه به مكه آمدند و در آنجا با پيامبر ملاقات و شبانه در عقبه منى با او بيعت كردند سى و سه مرد را در برداشت افزون بر اين شمار دو تن از زنان صاحب نظر نيز در جمع انصار حضور داشتند : نسيبه دختر كعب مازنى ، واُمّ منيع اسماء دختر عمر و سلمى كه از خردمندترين زنان آن خاندان بود . اين گروه با رسول خدا(ص) بيعت كردند و به او پيمان سپردند كه در برابر هرچه از خود و زن و فرزند خود دفاع مى‌كنند از او نيز دفاع كنند .

(١) ر . ك : ابن سعد ، الطبقات الكبير ، ج٧ ، ص .