زهرا فرستاده‌اى نزد ابو بكر روانه كرد و ارث خود از پيامبر اكرم صلى‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلم را از ابوبكر طلبيد ابو بكر در پاسخ گفت : رسول خدا(ص) فرموده است : « لا نورث ما تركناه صدقة » ( ما ارث برر جاى نمى‌گذاريم ، آنچه بر جاى گذاريم صدقه است ) .

فاطمه صلى‌الله‌عليه‌و‌آله‌وسلم بر آشفت و خشمگين شد . مقنعه بر سر كرد و جلباب بر تن پوشيد و در حالى كه دنباله جامه او بر زمين كشيده مى‌شد با حالتى كه هيچ تفاوت با راه رفتن رسول خدا(ص) نداشت در جمع گروهى از خدمتگزاران و زنان خاندان به سوى ابو بكر رورانه شد . ابو بكر در جمع گروهى از مهاجران و انصار و برخى ديگر بود كه زهرا در آمد پرده‌اى پيشاپيش زهرا آويختند . سپس ناله‌اى كرد كه همه حاضران را به گريه واداشت و آن جمع به ناله و گريه در آميخت . زهرا لختى درنگ كرد تا ناله و گريه فروكش كرد و جوشش احساس و عاطفه فرونشست . آنگاه سخنى را با سپاس و ستايش خداوند عزّ وجلّ آغازيد و خطبه‌اى گيرا ايراد كرد : در قالب كاملترين سخن مردمان را اندرز داد و ياد پيامبر را به تمامى دوباره زنده كرد .

ديده‌ها فروهشت و دلها آرام شد . .

زهرا براى اثبات ارث خود آياتى محكم به ميان آورد و چنان دلايلى اقامه كرد كه نه انكار شدنى بود و نه نپذيرفتنى ، از آن جمله فرمود : « آيا به عمد كتاب خدا را وانهاديد و پشت سرافكنديد ، آنجا كه كتاب مى‌گويد : {وَوَرِثَ سُلَيْمانُ داوُدَ } (١) يا در داستان زكريا و از زبان او مى‌گويد : {فَهَبْ لى مِن لَدُنكَ وَلِيّاً * يَرِثُنِى وَيَرِثُ الِ يَعْقُوبَ وَاجْعَلْهُ رَبِّ رَضِيّاً } . (٢)

(١) نمل / ١٦ : « سليمان وارث داوود شد » .
(٢) مريم / ٥ و ٦ : « مرا از جانب خود فرزندى عطا كن كه از من و از خاندان يعقوب ارث برد » .