بررسى نظر لغت شناسان درباره معناى غرور از آن جهت ضرورى است كه ميان فقها بر سراين نكته بحث است كه آيا در تحقّق معناى غرور ، علم و آگاهى غار ( گول زنند ) شرط است و يا اينكه حتى اگر غار از روى نادانى موجب غرور ( فريب ) شخص ديگرى شود بازهم غرور صدق مى‌كند ؟ از آنجا كه نظر لغت شناسان در روشن شدن اين مطلب نقش به سزايى دارد ، تحقيق از نظرات آنها ضرورى است .

عبدالرحمن خليل ( ١٧٥هـ ) مى‌نويسد : غرّر بماله أى : حمله على الخطر والغرور الشيطان. (١)

سعيد خوزى مى‌نويسد : غرّ ... فلان فلاناً غراً وغروراً وغِرَّةً : خدعه وأطمعه بالمال » (٢)

فيومى ( ٧٧٠ ) مى‌نويسد : الغرر الخطر ونهى رسول اللّه‌(ص) عن بيع الغرر ، وغرّته الدنيا غروراً من باب قصد خدعته بزينتها (٣).

از اين موارد استعمال استفاده مى‌شود كه ماده غرور به معناى گول زدن و خدعه است و امّا آيا در تحقّق عنوان غرور و خدعه علم و قصد شخص غار شرط است يا نه از اين عبارات چيزى به دست نمى‌آيد ، بلكه عبارت فيّومى اطلاق دارد و جمله غرّته الدنيا قرينه است كه قصد و علم غار نقشى در معناى غرور ندارد ، مگر

(١) عبدالرحمن الخليل ، كتاب العين ، ج٤ ، ص٣٤٦ ، منشورات دار الهجرة .
(٢) سعيد خوزى ، أقرب الموارد ، ج٢ ، ص٨٦٦ ، منشورات مكتبه آية اللّه‌ نجفى .
(٣) فيّومى ، المصباح المنير ، ج٢ ، ص٦٠٨ ، دار الكتب العلميّة .