زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ١٥٢ - تعصّب ممدوح

مختلف به كاوش در آن مى‌پردازد‌؛ در نتيجه، بخشى از حجم عظيم آن كاسته مى‌شود‌؛ ولى دين‌باوران، آن‌چنان در مقابل ضربه‌هاى دشمنان كه در امور دين با مقياسى بسيار فزون‌تر از عالم طبيعت رخ مى‌دهد، مقاومت مى‌كنند كه مجال طمع كمترين رخنه و نفوذ را از دشمن سوگند خورده مى‌گيرند. اين مقاومت پرشور را ـ چه غيرت دينى بناميم، چه استقامت و پايمردى، چه دفاع از ارزش‌ها، چه تعصّب حكيمانه يا هر نام ديگر ـ پديده‌اى است كه رهبران معصوم الاهى(عليهم السلام)، با عباراتى شيوا به گونه‌هاى مختلف بر اهميت و ضرورت آن تأكيد ورزيده‌اند. آرى، آن بزرگواران، ترجمان راستين كتاب خدايند، و پروردگار جليل، خود برخورداران از اين صفت زيبا را در كتاب عزيزش مژده‌ها مى‌دهد و ايشان را تحت سرپرستى ويژه خويش[١] در دنيا و آخرت قرار داده و فرموده است:

إِنَّ الَّذِينَ قالُوا رَبُّنَا اللهُ ثُمَّ اسْتَقامُوا تَتَنَزَّلُ عَلَيْهِمُ الْمَلائِكَةُ أَلاّ تَخافُوا وَلا تَحْزَنُوا وَأَبْشِرُوا بِالْجَنَّةِ الَّتِي كُنْتُمْ تُوعَدُونَ * نَحْنُ أَوْلِياؤُكُمْ فِي الْحَياةِ الدُّنْيا وَفِي الآْخِرَةِ وَلَكُمْ فِيها ما تَشْتَهِي أَنْفُسُكُمْ وَلَكُمْ فِيها ما تَدَّعُونَ * نُزُلاً مِنْ غَفُور رَحِيم.[٢]

پيداست كه استقامت در دين با اين پيامدهاى والا، در عرف دنياپرستان و حق‌ستيزان با استهزا و نسبت‌هاى ناروا همراه خواهد بود‌؛ ولى اين همه، كمترين خللى در عزم راسخ ايشان پديد نخواهد آورد.

---

[١] در مورد اينكه «نحن اولياؤكم» سخن خداوند است يا فرشتگان، دو قول هست‌؛ ولى نتيجه يكى است‌؛ چرا كه اگر مقصود، ولايت و سرپرستىِ فرشتگان هم باشد، به لحاظ طولى بودن ولايت آنان در مقايسه با ولايت خداى تعالى، خود از عنايت خاص پروردگار مهربان و سرپرستى ويژه برايشان حكايت مى‌كند. [٢] فصلت (٤١)، ٣٠ ـ ٣٢.