زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٣٢٢ - پيچيدگى روح

امام صادق(عليه السلام) از ام‌سلمه نقل مى‌كند كه پيامبراكرم(صلى الله عليه وآله) در دعايشان، خداوند را اين‌گونه خطاب مى‌كردند: «اللّهمّ وَلا تَكِلْني إلى نَفْسي طَرْفَةَ عَيْن أبَدا».[١]

 

پيچيدگى روح

انسان با اندكى تأمل در باطن خويش، از انگيزه‌هاى اساسى و گرايش‌هاى بنيادين خود به خوبى آگاه مى‌شود و به صدق كلام وحى اذعان مى‌كند كه «بَلِ الإِْنْسانُ عَلى نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ * وَلَوْ أَلْقى مَعاذِيرَه‌؛[٢] انسان ولو عذر و بهانه‌هايى براى خود بتراشد، ولى كاملا بر (اعماق دلِ) خود آگاه است»‌؛ ولى در اثر غفلت از اين هشدار پربها و غرق شدن در امواج خروشان هواهاى نفسانى، قدر اين نعمت را ندانسته و به عمد چشم دل را كور مى‌كند.[٣] در اين صورت ممكن است بر اخلاص خويش سوگند نيز ياد كند و در اين قسم خوردن هم خود را صادق بداند و حتى امر بر خود او هم مشتبه شده باشد و سطح ظاهرى دل را با ژرفاى عميق آن به سبب مقدمات اختيارى

---

[١] همان، ج ١٤، ص ٣٨٤. [٢] قيامه (٧٥)، ١٤ و ١٥. [٣] «وَلَقَدْ ذَرَأْنا لِجَهَنَّمَ كَثِيراً مِنَ الْجِنِّ وَالإِْنْسِ لَهُمْ قُلُوبٌ لا يَفْقَهُونَ بِها وَلَهُمْ أَعْيُنٌ لا يُبْصِرُونَ بِها وَلَهُمْ آذانٌ لا يَسْمَعُونَ بِها أُولئِكَ كَالاَْنْعامِ بَلْ هُمْ أَضَلُّ أُولئِكَ هُمُ الْغافِلُونَ».