زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٩٣ - گواهى حضرت امير مؤمنان(عليه السلام)

وَلَهَا دَوِيٌّ[١] شَدِيدٌ وَقَصْفٌ[٢] كَقَصْفِ أَجْنِحَةِ الطَّيْرِ حَتَّى وَقَفَتْ بَيْنَ يَدَيْ رَسُولِ اللهِ(صلى الله عليه وآله)مُرَفْرِفَةً[٣] وَأَلْقَتْ بِغُصْنِهَا[٤] الاَْعْلَى عَلَى رَسُولِ اللهِ(صلى الله عليه وآله)وَبِبَعْضِ أَغْصَانِهَا عَلَى مَنْكِبِي[٥] وَكُنْتُ عَنْ يَمِينِهِ(صلى الله عليه وآله). فَلَمَّا نَظَرَ الْقَوْمُ إِلَى ذَلِكَ قَالُوا ‌عُلُوّاً وَاسْتِكْبَاراً‌ـ: فَمُرْهَا فَلْيَأْتِكَ نِصْفُهَا وَيَبْقَى نِصْفُهَا. فَأَمَرَهَا بِذَلِكَ فَأَقْبَلَ إِلَيْهِ نِصْفُهَا كَأَعْجَبِ إِقْبَال وَأَشَدِّهِ دَوِيّاً فَكَادَتْ تَلْتَفُّ بِرَسُولِ اللهِ(صلى الله عليه وآله)فَقَالُوا ـ كُفْراً وَعُتُوّاً[٦]‌ـ: فَمُرْ هَذَا النِّصْفَ فَلْيَرْجِعْ إِلَى نِصْفِهِ كَمَا كَانَ. فَأَمَرَهُ(صلى الله عليه وآله) فَرَجَعَ. فَقُلْتُ أَنَا: لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللهُ إِنِّي أَوَّلُ مُؤْمِن بِكَ يَا رَسُولَ اللهِ، وَأَوَّلُ مَنْ أَقَرَّ بِأَنَّ الشَّجَرَةَ فَعَلَتْ مَا فَعَلَتْ بِأَمْرِ اللهِ تَعَالَى تَصْدِيقاً بِنُبُوَّتِكَ وَإِجْلاَلا لِكَلِمَتِكَ. فَقَالَ الْقَوْمُ كُلُّهُمْ: بَلْ ساحِرٌ كَذّابٌ عَجِيبُ السِّحْرِ خَفِيفٌ[٧] فِيهِ. وَهَلْ يُصَدِّقُكَ فِي أَمْرِكَ إِلاَّ مِثْلُ هَذَا (يَعْنُونَنِي)؟ من همراه پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله)

---

[١] صدا. در احاديث ديگرى نيز اين كلمه به كار رفته، مانند: «لَهُم دَوِيٌّ كَدوىِّ النّحل‌؛ مانند صداى زنبور عسل از آنان صدا شنيده مى‌شد»، (بحارالانوار، ج ٤٤، ص ٣٩٤)، در مورد اصحاب امام حسين(عليه السلام) در شب عاشورا. [٢] قصف نيز به معناى «صدا» است. در مصباح المنير، ص ٥٠٦ آمده است: «قصفَ الرّعدُ قصيفاً: صوَّتَ». [٣] رفّ، به حالتى كه پرنده گرد چيزى پر مى‌زند و قصد دارد خود را بر آن بيفكند، اطلاق مى‌شود. (الصحاح، ج ٤، ص ١٣٦٧). آنچه در متن آمده، اسم فاعل همين ماده است‌؛ يعنى درخت شاخ و برگ خود را (به سوى حضرت) رها كرده بود. [٤] غصن، به آنچه از تنه درخت منشعب گردد، گفته مى‌شود (شاخه) و جمع آن غصون ـ اغصان و غِصَنة است. لسان العرب، ج ١٣، ص ٣١٣. [٥] مرحوم طبرسى ذيل آيه «فَامْشُوا فِي مَناكِبِها» (ملك، ١٥): «مَنا كبُ الارض، ظُهورُها و مَنْكِبُ كل شيء اعلاه. و اصله الجانب و منه مَنكِبُ الرَّجُل». (شانه، دوش) مجمع البيان، ج ٩ و ١٠، ص ٤٨٨. [٦] عتا يَعْتُو عُتوّاً، به معناى استكبار و گردنكشى است، و عتا يَعتُو عتيّاً به معناى پا به سن گذاشتن و بزرگسال شدن است. مصباح المنير، ص ٣٩٢. [٧] از اين ماده، گاهى معناى تردستى و سرعت اراده مى‌شود‌؛ چنان‌كه در لغت آمده است: «خَفَّ الْقَوْمُ عَنْ مَنْزِلِهِمْ خُفُوفاً: ارتَحلُوا مُسْرِعِينَ». لسان العرب، ج ٩، ص ٨١، سطر ١١.