راستين پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله) و دست‌پرورده صاحب مقام «أَوْ أَدْنى»،[١] در اوج خفقانِ نورستيزان، در جمعِ به ظاهر كوچكِ خداباورانِ تاريخ‌ساز مى‌درخشيدند و همچون جدّ مطهرشان ابراهيم بت‌شكن(عليه السلام) روى خوش به بت و بت‌پرستى نشان ندادند. كوته‌انديشان حجت‌هاى پاك الاهى را با خود مقايسه كرده و براى ارزش اعتراف به حق، سخن از سن و سال به ميان مى‌آورند.[٢] آنان آياتى همچون: «يا يَحْيى خُذِ الْكِتابَ بِقُوَّة وَآتَيْناهُ الْحُكْمصَبِيًّا»[٣] كه حاكى از دريافت حكم پيامبرى حضرت يحيى ـ على نبينا و آله و عليه السلام ـ در خردسالى است، نديده‌اند يا پاسخ حضرت عيسى ـ على نبينا و آله و عليه السلام ـ را در روزهاى آغازين ولادت به ياوه‌گويى‌هاى بى‌مقدار نابخردان كه: «إِنِّي عَبْدُ اللهِ آتانِيَ الْكِتابَ وَجَعَلَنِي نَبِيًّا» گفت،[٤] به يكباره به دست فراموشى مى‌سپارند. آرى، على‌رغم اين پندار بى‌پايه، اين جانِ پيامبر خدا(صلى الله عليه وآله)،[٥] تحت تربيت برترين آموزگار

[١] اشاره به آيه نهم سوره مباركه نجم در بيان مقام قرب معنوى پيامبر مكرّم(صلى الله عليه وآله) به حضرت حق‌تعالى. [٢] براى مثال فخر رازى كه ذيل آيات ٥٤ و ٥٥ مائده شيعه را لعنت مى‌كند (تفسير الكبير، ج ١٢، ص ٢١ و ٢٩) در مورد برترى اسلام ابوبكر بر حضرت اميرالمؤمنين(عليه السلام)مى‌گويد: «اگر گفته شود اسلام على بر اسلام ابوبكر مقدم بوده، ... انَّ علياً كانَ في ذلِكَ الْوقت صَبيّاً صَغيراً و كانَ أيضاً في تربية الرَّسولِ عَليه (و آله) الصَّلاةُ و السَّلام و كانَ شديدَ القُربِ مِنْهُ بالقرابة...» همان، ج ١٠، ص ١٧٣‌؛ ذيل نساء (٤)، ٦٩. [٣] مريم (١٩)، ١٢: «اى يحيى! كتاب را با قوت تمام دريافت كن. ما حكم پيامبرى را در حالى كه كودك بود، به او عنايت نموديم». [٤] همان، ٣٠: «همانا من بنده خدايم، او مرا كتاب داده و پيامبر قرار داده است». [٥] در آل عمران (٣)، ٦١، جريان مباهله پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) با نصاراى نجران در٢ مورد حضرت عيسى ـ على نبينا و آله و عليه السلام ـ بيان شده است و اينكه هريك از طرفين فرزندان و زنان و آن كس كه جان اوست، به همراه بياورد. به اتفاق فريقين، رسول مكرم(صلى الله عليه وآله) از فرزندان، امام حسن و امام حسين(عليهما السلام) و از بانوان، حضرت زهرا(عليها السلام) را و جان جانان اميرالمؤمنين(عليه السلام) را به همراه آوردند.