زينهار از تکبر - مصباح یزدی، محمد تقی - الصفحة ٢٠٩ - نقش رهبرى الاهى

آسيب كرديد. خداوند سبحان بر مجموعه اين امت، نعمتِ «محكم نمودن پيوند صفا و صميميت» (و ايجاد همدلى و درك متقابل) را ارزانى داشت. پديده گهربارى كه در سايه‌سار آن به رفت و شد پرداخته و به بال گسترده آن پناه مى‌آورند. نعمتى (پرارج) كه هيچ يك از آفريده‌هاى حق‌تعالى را توانِ سنجش قدر و قيمت آن نيست‌؛ چرا كه از هر كالاى ارزنده‌اى والاتر و از هر متاع ارزشمندى ارجمندتر است.

به پيامد اسف‌بار «تكبر و خودپسندى»، و تأثير مخرّب و ويرانگر آن بر «الفت و صميميت» در اقوام مختلف اشاره شد. اكنون در پى يافتن پاسخ اين پرسش هستيم كه محورى‌ترين امر براى حفظ وحدت و انسجام، كدام است؟

مقتداى تقواپيشگان(عليه السلام) در اين ميان بر نقش اطاعت از رهبران الاهى تأكيد فرموده و علت اساسى درماندگى مردم را فاصله گرفتن از فرمان‌فرمايان معصوم دانستند‌؛ چنان‌كه در كلام خاتم پيامبران(صلى الله عليه وآله) نيز، حفظ نظام اسلام بر چنين اطاعتى موكول شده است:

اسْمَعوُا وَأَطيعُوا لِمَنْ وَلاّهُ اللهُ فَاِنَّهُ نِظامُ الإسْلامِ‌؛[١] از آن كس كه

البته اين حكم عقلى، در احاديث فراوانى مورد تأكيد واقع شده است براى مثال يكى از ابوابى كه در اين زمينه مى‌توان اشاره كرد، باب ١٧ «كتاب‌الامامة» بحارالانوار است (ج ٢٣، ص ٢٨٣ ـ ٣٠٤)، كه مشتمل بر ٦٥ حديث از منابع متعدد مى‌باشد. توجه به حديث مفصل و زيبايى كه از حضرت امام رضا(عليه السلام)نقل شده نيز، رهگشاست. حضرت در پاسخ اين پرسش كه «چرا اطاعت اولى‌الامر واجب است»، علت‌هاى متعدد ذكر فرمودند‌؛ از آن جمله: حفظ چارچوبه دين و جلوگيرى از تعدّى و تجاوز هواپرستان، حراست از كيان مذهب و دفع بدعتِ دنياپرستان و... .‌؛ (عيون اخبار الرضا(عليه السلام)، ج ٢، ص ٩٩ ـ ١٢١). مرحوم علامه مجلسى در ج ٦، ص ٥٨ ـ ٨٥ تمام آن و در ج ٢٣، ص ٣٢ بخشى از آن را نقل فرموده است.