«الْحَمْدُ للهِِ الَّذِي هَدانا لِهذا وَما كُنّا لِنَهْتَدِيَ لَوْ لا أَنْ هَدانَا اللهُ‌...‌‌؛[١] سپاس و ستايش از آنِ خدايى است كه ما را به اين سوى رهنمون شد و اگر خدا ما را دستگيرى نفرموده بود، ما خود توان پذيرش چنين رهنمودى را نداشتيم‌...‌».

خداوندا! چگونه شكر اين نعمت گزاريم كه مشام جانمان را به هر آنچه معطّر به رايحه نشاط‌آفرين مولاى مظلوممان باشد، آشنا ساختى و قلب كوچكمان را پذيراى كلمات دلنشين آن صاحب دل مقرّر فرمودى. و در اين ميان دست عنايت بر سر مباركِ بزرگ‌مردى اديب و نكته‌سنجى دقيق از تبار همان امام همام(عليه السلام)، مرحوم «سيد بزرگوار رضى(رضي الله عنه)»[٢] كشيده و در قرن چهارم هجرى توفيق گزينش «حدود يك سوم» از خطابه‌ها و نامه‌ها و كوتاه سخنان حكيمانه و روشنگر جدّ مطهرش را با وى قرين ساختى، و طىّ دَه قرنى كه از اين رخداد علمى زيبا مى‌گذرد، همواره توجه خاص و عام را به مجموعه گرانسنگى كه آن دانشمند فرهيخته، به حق، «نهج‌البلاغه»اش خواند، جلب كرده، و معرفت‌جويان و قرآن‌باوران را از زلال پاك آن سرچشمه گواراى حيات سيراب فرمودى.

يا اميرالمؤمنين، اى علَم هدايت، و اى بزرگِ عترت(عليهم السلام)، اى آماج كينه و حسادتِ اهريمنان نورستيز، اى شاهد رسالتِ رسولِ برتر(صلى الله عليه وآله)،[٣] ما

[١] بحارالانوار، ج ٣٧، ص ٢١٧، سطر ٢. [٢] محمد بن حسين بن موسى بن محمد بن موسى بن ابراهيم بن الامام الكاظم(عليه السلام). در معجم رجال الحديث، ج ١٦، ص ١٩، پس از بيان فوق، غير از «نهج‌البلاغه» يازده كتاب براى ايشان ذكر مى‌كند و وفاتشان را ٦ محرم ٤٠٦ ق مى‌دانند. [٣] در تفسير برهان (٨ جلدى)، ج ٤، ص ٣٠٤ـ٢٩٨‌؛ و نورالثقلين (٨ جلدى)، ج ٣، ص ٤٦٣ـ٤٦٠، احاديث متعددى از منابع فراوان همچون كافى، بصائر‌الدرجات، امالى و‌... ذيل آيه: «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتاب» (رعد، ٤٣) نقل كرده‌اند. در بين عامه هم حاكم حسكانى در شواهد التنزيل، ج ١، ص ٤٠٠ ـ ٤٠٥ احاديث متعددى نقل كرده است‌؛ مانند حديثى كه ابوسعيد خدرى از پيامبر اكرم(صلى الله عليه وآله) در مورد «مَنْ عِنْدَهُ عِلْمُ الْكِتاب»، پرسيد و حضرت فرمودند: «ذاك اخي علي بن ابي طالب». (حديث ٤٢٢).