و اما حضرت خضر ـ على نبينا و آله و عليه السلام ـ مأموريت الاهى داشتند كه شمّه‌اى از واقعيت‌هاى پشت پرده را ‌بنا بر مصالحى كه در جاى خود از آن سخن رفته است‌ـ به يكى از پيامبران ممتاز خدا، حضرت موسى بن عمران ‌على نبينا و آله و عليهم السلام ـ بنماياند.

لذا ازدواج‌هايى كه از آن سخن به ميان آمد، و عملكرد همه معصومان(عليهم السلام) (همچون رفتن حضرت على بن موسى الرضا(عليه السلام) به مجلس مأمون و شواهد فراوانى كه در همان مجلس، و حتى هنگام حركت حضرت از مدينه به خراسان، از آگاهى از سوء نيّت آن پادشاه ستمگر عباسى حكايت مى‌كرد)[٢] همه و همه بر اساس اطاعت فرمان الاهى و در

[١] گوشه‌هايى از قدرت‌نمايى‌هاى آنان و به كار گرفتن برخى از توانمندى‌هايى كه حق تعالى به ايشان ارزانى فرموده، در منابع شيعه و غير شيعه به چشم مى‌خورد‌؛ ولى تقدير الاهى استفاده كامل نكردن از آن بوده تا جوهره افراد در صف مقابل به خوبى آشكار شود. [٢] تمام ٢٣ بابِ جلد ٤٩ بحارالانوار به حضرت امام رضا(عليه السلام) اختصاص داده شده و از «منابع كهن» احاديث فراوانى نقل شده است. باب ١٥ـ١٠ به جريان فراخوانى به توس كه به شهادت حضرت انجاميد و وقايع بعد آن مربوط است. مطلب متن را مى‌توان ـ براى مثال ـ در حديث ٢ و ٣ از باب ١٠، ص ١١٧ جستوجو كرد.

در ديگر جلدهاى اين مجموعه پرقيمت، به رفتار نامناسب و در عين حال شيطنت‌آميز مأمون برمى‌خوريم‌؛ مثلا در ج ٢٥، ص ١٣٦، حديث ٦ (از عيون اخبار الرضا(عليه السلام)، ج ٢، ص ٢٠٢،) پس از نقل گزارشى از يكى از مجالسِ امام(عليه السلام)، هنگامى كه راوى حديث فريبِ ظاهر رياكارانه مأمون را خورد، حضرت با تأكيد او را از اين ساده‌انديشى برحذر داشته و مأمون را فردى ستمگر و قاتل خودشان معرفى فرمودند: «لاَ يَغُرَّنَّكَ مَا أَلْفَيْتَهُ عَلَيْهِ مِنْ إِكْرامِي وَالاْسْتِماعِ مِنِّي فَإِنَّهُ سَيَقْتُلُنِي بِالسَّمِّ وَهُوَ ظَالِمٌ لِي. أَعْرِفُ ذَلِكَ بِعَهْد مَعْهُود إِلَيَّ مِنْ آبَائِي عَنْ رَسُولِ الله(صلى الله عليه وآله) فَاكْتُمْ هَذَا عَلَيَّ مَا دُمْتُ حَيّاً».

(همچنين: ج ١٠٢، ص ٣٦، حديث ٢٣ از عيون‌اخبار الرضا(عليه السلام)، ج ٢، ص ٢٢٩، حديث ١، مشتمل بر اِخبار به شهادت و «بشارت بازديد حضرت از زوّار خود در قيامت»).