الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤ - در بيان كسانيكه صحيفه از آنها روايت شده
[٢٧ و فرمود: قسم بخدا اى متوكل اگر نبود آنچه از پسر عمويم بيان كردى كه كشته و بدار آويخته ميشوم اين صحيفه را بتو نميدادم و از دادن آن بخل مينمودم (اين بخل از جهت آن بود كه مبادا بدست نا اهل افتد، يا چنين نسخه گرانبها و بيمانندى كه بخطّ پدرش زيد و املاء جدّش علىّ ابن الحسين- عليه السّلام- است گمشده نابود گردد-] [٢٨ ولى چون ميدانم كه گفتار حضرت صادق حقّ و درست است كه از پدرانش فرا گرفته و بزودى درستى آن آشكار گردد پس ترسيدم كه چنين علمى بدست بنى اميّه افتد و آن را پنهان دارند و در گنجينهها براى خودشان اندوخته نمايند-] [٢٩ پس آن را بگيرد بجاى من نگهدار و چشم براه باش هر گاه خدا كار من و اين گروه (بنى اميّه) را گذراند كه او است گذراننده (و شنيدى كشته شدم) اين صحيفه امانت و سپرده من نزد تو باشد تا آن را بدو پسر عمويم: محمّد و إبراهيم فرزندان عبد اللّه ابن حسن ابن حسن ابن علىّ- عليهما السّلام- برسانى، زيرا هر دو در اين كار (قيام بر عليه بنى اميّه) جانشينان من هستند (محمّد و إبراهيم هر دو برادر در زمان ابو جعفر منصور خروج كردند و محمّد در مدينه و إبراهيم در بصره كشته شدند)-]