الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٧٢ - دعاى ششم از دعاهاى امام عليه السلام است بهنگام بامداد و شب

[١٣ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و نيكى همراه بودن با اين روز را روزى ما گردان، و ما را از بدى مفارقت و جدا شدن از آن بر اثر نافرمانى يا بجا آوردن گناه كوچك يا بزرگ نگهدار (وصف نمودن امام عليه السّلام گناه را بكوچك و بزرگ وصف اضافى است مانند بوسيدن زنى كه حرام است بوسيدن او كه گناه كوچك است نسبت بزناى با او بزرگ است نسبت بنگاه كردن باو، و همچنين است گناهانى كه در اخبار بنام كبائر تعيين شده مانند شرك بخدا و بناحق ديگرى را كشتن و خوردن ربا و مال يتيم، و گر نه گناه كوچك و بزرگ نيست، بلكه همه گناهان بزرگ است و كوچكى بعضى از آنها نسبت بديگرى است كه عقاب و كيفر آن بيشتر است، از حضرت صادق عليه السّلام روايت شده فرمود: الكبائر، الّتى اوجب اللّه عز و جلّ النّار عليها يعنى گناهان بزرگ آنست كه خداى عزّ و جلّ در برابر آنها آتش را واجب گردانيده)-] [١٤ و در اين روز براى ما نيكيها را بيافزا، و از بديها تهى‌مان ساز، و دو طرف (اوّل تا آخر) آن را براى ما از ستايش و سپاس و پاداش و اندوخته (براى آخرت) و بخشش و نيكى پر گردان-] [١٥ بار خدايا زحمت و رنج ما را بر نويسندگان گرامى (فرشتگانى كه اعمال را مينويسند) آسان گردان، و نامه‌هاى (اعمال) ما را از حسنات و نيكيهاى ما پر ساز، و ما را نزد آنان ببدى كردارهاى خود رسوا مكن (در قرآن كريم «س ٨١ ى ١٠» فرمايد: وَ إِذَا الصُّحُفُ نُشِرَتْ‌ يعنى و هنگاميكه نامه‌هاى «اعمال كه فرشتگان نوشته‌اند»