الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣٥٧ - دعاى چهل و هفتم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز عرفه
[١٢٨ و فراخى نعمتت را بر من تمام كن، و گراميهاى آن را نزد من پى در پى ساز، و دستم را از سودهاى خود پر ساز (نعمتهاى بيشمارت را بيش از پيش بمن ببخش) و بخششهاى گراميت را بسويم روان گردان، و در باغهائى (در بهشت) كه آنها را براى برگزيدهگانت آراسته (آفريده) اى با پاكيزهترين دوستانت (آنانكه از معاصى و كارهاى زشت دورى گزيدهاند) همسايهام نما، و در جاهائيكه براى دوستانت (آنانكه بايشان انعام ميفرمائى) آماده شده مرا بعطاهاى بزرگ بپوشان-] [١٢٩ و براى من نزد (رحمت) خود آرامشگاهيكه در آن آرامش گيرم، و جايگاهيكه در آن جاى گزينم، و چشم را روشن سازم (شاد شوم) قرار ده و (كيفر) مرا با گناهان بزرگ (كه بجا آوردهام) مسنج، و در روزى (رستاخيز) كه پنهانيها (اعمال نيك و بد) آشكار ميشود عذابم مكن، و هر شك و دو دلى و آنچه بحق ميماند را از من دور كن، و در حق و درستى راهى بهر رحمتى (كه براى تو است، يا بسبب هر رحمتى كه براى تو است راهى در حق) برايم قرار ده، و بهرههاى بخششهاى از عطايت را براى من بسيار، و نصيبهاى احسان و نيكى از بخشيدنت را بر من فراوان گردان-]