الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٣١٤ - دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السلام است در روز فطر(اول ماه شوال) و در روز جمعه

دعاى چهل و ششم از دعاهاى امام عليه السّلام است در روز فطر (اوّل ماه شوّال) و در روز جمعه‌

هنگاميكه نماز آن را بجا ميآورد رو بقبله ميايستاد و ميگفت: [١ اى آنكه رحم ميكند كسى را كه بندگان باو رحم نميكنند (زيرا رحمت و مهربانى خداوند متعال از قبيل آفريدن، روزى دادن، سود رساندن و جلوگيرى از ضرر و زيان بى علّت و غرضى همه موجودات را فرا خواهد گرفت، و رحمت بندگان يكديگر را از روى علّت و غرضى است مانند پاداش خواستن و ستودن بر آن، پس هر گاه علّت و غرضى نباشد رحمت و مهربانى نخواهد بود، از اين رو خداوند رحم ميكند كسى را كه بندگان باو رحم نميكنند، و گفته‌اند: از جمله كمال رحمت او پوشاندن عيوب و زشتيهاى تو است، و او عيوبى از تو ميداند كه اگر آن را پدرت ميدانست از تو جدائى مينمود، و اگر همبسترت ميدانست با تو زندگى نميكرد، و اگر خدمتكارت ميدانست ميگريخت، و اگر همسايه‌ات ميدانست در ويران ساختن خانه‌ات ميكوشيد، پس كدام رحمت و مهربانى كاملتر از رحمت خداوند سبحان است)-] [٢ و اى آنكه ميپذيرد كسى را كه اهل شهرها او را نميپذيرند-] [٣ و اى آنكه نيازمندانش را خوار نميگرداند-] [٤ و اى آنكه اصرار كنندگان خود