الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٩٩ - دعاى چهل و پنجم از دعاهاى امام عليه السلام است در باره وداع و بدرود ماه رمضان

«س ٢ ى ٢٦١» مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللَّهِ كَمَثَلِ حَبَّةٍ أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَةٍ مِائَةُ حَبَّةٍ، وَ اللَّهُ يُضاعِفُ لِمَنْ يَشاءُ): داستان كسانى كه دارائيهاشان را در راه خدا صرف مينمايند مانند داستان دانه‌ايست كه هفت خوشه رويانيده كه در هر خوشه صد دانه باشد (يكدانه هفتصد دانه بشود) و خدا براى هر كه بخواهد چندين برابر (از اين مقدار) ميگرداند، و فرموده‌اى (قرآن شريف «س ٢ ى ٢٤٥» مَنْ ذَا الَّذِي يُقْرِضُ اللَّهَ قَرْضاً حَسَناً فَيُضاعِفَهُ لَهُ أَضْعافاً كَثِيرَةً):

كيست آنكه به (بندگان درمانده) خدا وام نيكو دهد (واميكه در گرفتن آن شتاب ننمايد، يا منّت ننهد، يا عوض و بجاى آن را نخواهد) كه خدا آن را برايش چندين برابر گرداند. و نظائر و مانندهاى آنها (آياتيكه) از افزايش‌هاى حسنات و نيكوئيها كه در قرآن فرستاده‌اى (مانند «س ٢٧ ى ٨٩»: مَنْ جاءَ بِالْحَسَنَةِ فَلَهُ خَيْرٌ مِنْها يعنى هر كه «روز رستاخيز» با حسنه و نيكوئى آيد پس پاداش بهتر از آن براى او است)-] [١٤ و توئى آنكه بسخن خود از (عالم) غيب و نهان خويش (كه ديده‌ها و خردها بآن راه ندارد، و بوسيله وحى بپيغمبران و خبر دادن ايشان دانسته ميشود) و بترغيب و خواهان نمودن خود كه بهره آنان را در بر دارد هدايت و راهنمائيشان نمودى بر چيزى (حقائقى) كه اگر آن را از آنها ميپوشاندى چشمهاشان آن را در نمييافت، و گوشهاشان آن را حفظ نكرده فرا نميگرفت، و انديشه‌هاشان بآن نميرسيد،