كه بتواند اين انسان را كه نزديك مردن است بافسون بهبودى دهد؟ كسى نيست و نميتواند! يا برخى از فرشتگان گويند: كدام يك از شما فرشتگان روح اين محتضر را بالا ميبريد، فرشتگان رحمت يا فرشتگان عذاب؟ اين جمله از دعا اقتباس از قول خدايتعالى است «س ٧٥ ى ٢٦»: كَلَّا إِذا بَلَغَتِ التَّراقِيَ وَ قِيلَ مَنْ راقٍ‌ يعنى چنين نيست «كه دنيا خواهان دل بر دنيا توانند نهاد و از آخرت غفلت نمايند» چون جانشان بچنبر گردن رسد و گفته شود: كيست افسونگر «بدعاء يا طبيب و بهبودى دهنده بدواء») و فرشته مرگ براى گرفتن آن جانها از پرده‌هاى پنهانيها (ى از عقل و علم بشر) آشكار گردد، و آنها را بتيرهاى ترس فراق و جدائى (از دنيا) از كمان مرگها بزند، و براى آن جانها جامى را كه زهر آلوده است چشيدن از آن از زهر مرگ آميخته سازد، و كوچ كردن و روان شدن ما (از دنيا) بسوى آخرت نزديك شود، و اعمال و كردارها (مانند) گردن بندهاى در گردنها گردد (اشاره بقول خدايتعالى «س ١٧ ى ١٣»: وَ كُلَّ إِنسانٍ أَلْزَمْناهُ طائِرَهُ فِي عُنُقِهِ‌ يعنى و عمل هر انسانى را «هر كه باشد» در گردن او واجب و لازم گردانيديم «عملش با او است و مانند گردن بند هرگز از او جدا نميشود») و تا وعده‌گاه روز بهمرسيدن (روز قيامت كه جانها با بدنها، يا اهل آسمان با اهل زمين، يا ستمگر با ستمكشيده يا غير آنها كه خدا ميداند بهم رسند) گورها آرامگاه باشد-] [١٤ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و فرود آمدن بخانه كهنه (از هم ريخته: قبر) و بسيار ماندن در ميان طبقه‌هاى خاك را براى ما مبارك و نيكو ساز، و قبرها را پس از مفارقت و جدائى از دنيا براى ما (تا رسيدن ببهشت) بهترين منزلها قرار ده (رسول خدا- صلّى اللّه عليه و آله- فرموده: قبر نخست منزل از منزلهاى آخرت است اگر كسى از آن نجات و رهائى يافت پس از آن آسانتر از آنست، و اگر نجات نيافت پس از آن سختتر از آنست) و تنگى لحدهامان (شكافتگيهاى قبر) را بوسيله رحمت و مهربانيت گشاده گردان، و ما را در ميان گروه بسيارى كه در قيامت حاضر ميشوند بگناههاى تباه سازنده‌مان رسوا مكن-]