الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ٢٣١ - دعاى سى و سوم از دعاهاى امام عليه السلام است در استخاره و درخواست خير و نيكى

من ذرّيّته ان تصلّى على محمّد و آل محمد و ان تجعل لي الخيرة في هذه السّبحة و ان ترانى ما هو الاصلح لي في الدّين و الدّنيا، اللّهمّ ان كان الاصلح لي في دينى و دنياى و عاجل امرى و اجله فعل ما انا عازم عليه فامرنى و الاّ فانهنى انّك على كلّ شي‌ء قدير يعنى بار خدايا بحقّ و سزاوارى حسين و پدر مادرى و پدر و مادر و برادر و پيشوايان از فرزندان او من از تو ميخواهم كه بر محمّد و آل محمّد درود فرستى و براى من در اين سبحه خير و نيكى قرار دهى و آنچه را كه در دين و دنيا براى من شايسته‌تر است به بينى «مقدّر فرمائى» بار خدايا اگر كارى را كه تصميم دارم در دين و دنيايم و هم اكنون پس از اين براى من شايسته‌تر است مرا بآن امر كن و اگر نه پس نهى فرما، زيرا تو بر هر چيز توانائى. سپس يك قبضه «مشت» از سبحه ميگيرى و ميشمارى و ميگوئى: سُبحانَ اللَّهِ وَ الْحُمْدُ لِلَّهِ، وَ لا الهَ الاَّ اللَّهُ، تا آخر قبضه پس اگر دانه آخر سُبحانَ اللَّهِ بود در بجا آوردن و بجا نياوردن اختيار دارى، و اگر الْحُمْدُ لِلَّهِ، بود آن امر است «بجا آور» و اگر لا الهَ الاَّ اللَّهُ، بود آن نهى است «بجا نياور»): [١ بار خدايا من بدانائيت (بخير و شرّم) از تو خير و نيكى درخواست مينمايم، پس بر محمّد و آل او درود فرست، و خير و نيكى را برايم مقدّر فرما-] [٢ و شناسائى اختيار و برگزيدن را بما الهام نما