الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٤٦ - دعاى بيست و يكم از دعاهاى امام عليه السلام است هنگاميكه چيزى او را اندوهگين و گناهان نگرانش مي نمود

[١٠ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و دلم را براى محبّت و دوستى خويش (از محبّت هر چه جز تو است) خالى ساز، و بياد خود مشغول گردان، و بترس و بيم از خويشتن (كه با آن گناهى نشود) بلند مرتبه‌اش فرما، و برغبت بسوى خود (ترا خواستن) توانايش نما، و بفرمانبريت متوجّه كن، و در خوشايندترين راههاى بسوى خود روانه‌اش فرما، و در تمام روزهاى زندگانيم آن را بخواستن آنچه (عطاهايت) نزد تو است رام نما-] [١١ و تقوى و ترس از كيفر خود را از دنيا (براى سفر آخرت) توشه‌ام، و سفر مرا بسوى رحمتت، و ورود مرا (روز رستاخيز) در خوشنوديت، و جايم را در بهشتت گردان، و مرا توانائى بخش كه با آن، همه خوشنودى تو را بردارم، و گريزم را بسوى خود، و خواهشم را در آنچه نزد تو است قرار ده، و دلم را از بدهاى خلق خويش (گناهكاران) برهان، و خو گرفتن بخود و دوستانت (پيغمبران و اوصياء) و پيروانت (مؤمنين) را بمن ببخش-]