الصحيفة السجادية - فیض الاسلام - الصفحة ١٣٨ - دعاى بيستم از دعاهاى امام عليه السلام است در(درخواست توفيق براى) خوهاى ستوده

[١٩ بار خدايا براى خود از نفس من بهره‌اى كه آن را (از عذاب) برهاند بگير (قرار ده) و آنچه آن را بصلاح و سازگارى آورد براى من بگذار، زيرا نفس من تباه شونده است (از عذاب رهائى نمييابد) جز آنكه تو آن را (از هر پيشامدى) نگهدارى (مترجمين و شارحين صحيفه معنى اين جمله را باختلاف بيان كرده‌اند، و شايد نزديكتر بمراد امام عليه السّلام همين معنى باشد كه ما بيان نموديم، و الله اعْلَمُ بِمَقاصُدِ اوْلِيائِه‌)-] [٢٠ بار خدايا اگر اندوهگين گردم ساز و سامانم تواى (بتو رو آورم) و اگر (از هر جا) نوميد شوم اميدگاهم توئى، و اگر غمهاى سخت بمن رو آورد فرياد رسى‌ام بتو است، و نزد تو است عوض هر چه از دست رفته و صلاح و سازگارى هر چه تباه گشته، و تغيير در آنچه زشت دانسته‌اى، پس پيش از گرفتارى تندرستى و پيش از درخواست توانگرى و پيش از گمراهى راهنمائى را بمن احسان فرما، و عيبجوئى بندگان را از من دور نما، و آسودگى (از عذاب و گرفتارى) روز بازگشت را بمن ببخش و نيكى راهنمائى كردن را بمن عطا فرما-] [٢١ بار خدايا بر محمّد و آل او درود فرست، و از روى‌